«Για ποια παιδεία μιλάμε;»

0
226
stilo

stilo

γράφει ο Ιωάννης Χρηστάκης

Με αφορμή την αυτοκτονία του μαθητή στα Γιαννιτσά, που προτίμησε το σάλτο στο κενό από τη συμμετοχή του στην εξοντωτική, παπαγαλίστικη, άκρως ανταγωνιστική και ψυχοφθόρο διαδικασία των πανελλαδικών, αλλά και το θέμα περί ανθρωπισμού στη Νεοελληνική Γλώσσα, σήμερα, θέλω να σας κοινοποιήσω κάποιες σκέψεις μου για το ιδεολογικό πλαίσιο λειτουργίας του Νέου Σχολείου και τις ηθικές αδυναμίες του άτεγκτου τεχνοκρατικού σχεδιασμού του.

Ας έρθω στην τραγική μας δημόσια εκπαίδευση, που τη ζω εκ των ένδον. Τι επιβραβεύει έως τώρα; Τον καταρτισμένο από τα φροντιστήρια μαθητή, την παπαγαλία, το συνάδελφο/μάγκα/καπάτσο που κονομάει από τα ιδιαίτερα, αυτόν που τρέχει την ύλη χωρίς εμπέδωση, τις τράπεζες θεμάτων, την πολλαπλή εξετασιοκεντρική αξιολόγηση του μαθητή, την επίπλαστη παρωδία μάθησης των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Μιλώ για πραγματική εκτροπή του παιδευτικού οράματος!

Μάλιστα, ετοιμάζουν την ταφόπλακα του μόνου ανθρωπιστικού στοιχείου που απέμεινε στο χώρο εργασίας μας: θα καταστρέψουν με την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού που ετοιμάζουν, τις υγιείς, αλληλέγγυες, ισότιμες σχέσεις μεταξύ των συναδέλφων εκπαιδευτικών.

Το δόγμα του σοκ στην εκπαίδευση θα έχει πολλά θύματα, πολλούς νεκρούς, πολλούς αυτόχειρες.

Βλέπετε καθημερινά πού μας οδηγεί η σύγκρουση μεταξύ διευθυντών – εκπαιδευτικών, μεταξύ σχολικών συμβούλων – εκπαιδευτικών, το εξεταστικό ξεζούμισμα των μαθητών, η οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών, οι προχειρότητες της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας, οι άθλια μεθοδευμένες λευκές εβδομάδες, η φτωχοποίησή μας, το κουτσούρεμα των θερινών διακοπών μας, η «ανύπαρκτη» ασφάλισή μας, η διόγκωση του εξωδιδακτικού/γραφειοκρατικού μας έργου, το ολοένα αυξανόμενο διδακτικό ωράριό μας, το κουτσούρεμα του μισθού μας κατά 40%, τα γονατογραφήματα της τράπεζας θεμάτων, οι συνεχείς καταγραφές των πάντων σε βάσεις δεδομένων, το παρουσιολόγιο και μύρια άλλα.

Νευρώσεις, ψυχώσεις, καθημερινές συγκρούσεις, διαπληκτισμοί με το παραμικρό, διαλυμένα στομάχια, ευερέθιστα έντερα, εμφράγματα, έλκη, λοιμώξεις, διαθεσιμότητες, αργίες, θεωρίες για αναξιοπρεπείς ή ανάρμοστες συμπεριφορές. Όλα αυτά συνθέτουν το κολαστήριο της δημόσιας εκπαίδευσης.

Όλα και ακόμη περισσότερα θα αντέξουμε. Είμαστε από καλή γενιά, γαλουχημένοι στο αντιστάθμισμα του δυσπρόσιτου, την αδεκαρια του αναπληρωτή, την υλική ευγνωμοσύνη του ψαρά, του αγρότη, του βιοπαλαιστή που ανταπέδιδε με είδος την πνευματική μας προσφορά, όμως δε θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μαυρίσει τις παιδικές και εφηβικές ψυχούλες των μαθητών μας. Δε θα επιτρέψουμε σε άλλη ελληνική οικογένεια να θρηνήσει όπως αυτή σήμερα!

Εμπρός λοιπόν,

1. Για ένα σχολείο με εκλογικευμένη, προσπελάσιμη, βιωματική και όχι τεχνοκρατική, εμπεδώσιμη διδακτέα ύλη.

2. Για την κατάργηση της ταξικής τράπεζας θεμάτων, που λειτουργεί όχι ως μαθησιακός μοχλός αλλά ως ενισχυτής κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων μεταξύ των μαθητών μας.

3. Για τη μη εφαρμογή της λευκής εβδομάδας των επαγγελματιών του τουρισμού, που σπρώχνει εκπαιδευτικούς και μαθητές στη διδασκαλία του καυσωνικού Ιουνίου σχεδόν.

4. Για τη μη εφαρμογή του αναχρονιστικού – αυταρχικού – επιθεωρητικού και όχι συμβουλευτικού μέτρου της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, με τις άθλιες ποσοστώσεις και το στιγματισμό του ελλιπούς και τις επακόλουθες σφαγιαστικές απολύσεις.

5. Για την εξάλειψη της παραπαιδείας.

6. Για την ουσιαστική οικονομική και κοινωνική αναβάθμιση του δημόσιου λειτουργού της εκπαίδευσης.

7. Για ένα σχολείο που οι μαθητές του θα γνωρίζουν το νόημα των λέξεων ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΣ, ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ.

* Για να δείξω την κατάντια της νεοελληνικής μας κοινωνίας και την πνευματική ένδεια των νέων μας μέσω της λεξιπενίας τους, θα σας περιγράψω ένα γεγονός που συνέβη, σήμερα, έξω από τα εξεταστικά κέντρα. Άκουσα νεαρό εξεταζόμενο βγαίνοντας να λέει σε συνεξεταζόμενο/συμμαθητή του: «Ρε, αν διαβάζαμε εκείνα τα προεκλογικά φυλλάδια του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία έγραφαν κάτι για ανθρωπισμό, αλληλεγγύη, κάτι για κοινωνικά ιατρεία και παντοπωλεία, ίσως κάτι γράφαμε, σήμερα…».

Αν, φίλοι, τα παιδιά μας αυτοκτονούν γιατί δεν αντέχουν όλο το στρες (υπαρκτό και περιρρέον) των πανελλαδικών ή διαβάζουν για ανθρωπιστικούς όρους πρώτη φορά σε φυλλάδια του ΣΥΡΙΖΑ, ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΟΙΚΤΡΑ ΩΣ ΓΟΝΕΙΣ, ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ, ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Ιωάννης Χρηστάκης

μέλος ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Σπάρτης

φιλόλογος στο 2ο Γυμνάσιο Σπάρτης