Γιώργο Παπούλια διάβασε η Λέσχη Ανάγνωσης

0
314
Giorgos Papoulias

Giorgos Papoulias

Την ποιητική συλλογή «Η ομορφιά της γης αρχίζει απ’ τη γυναίκα» του Γιώργου Παπούλια διάβασε η Λέσχη Ανάγνωσης. Γράφει σχετικά ο κ. Κων/νος Παπαιωάννου:

Aν θελήσω να κατηγοριοποιήσω ορισμένα ποιήματα από το ολοκληρωμένο πόνημα του ποιητή Γιώργου Παπούλια που μου προσφέρεται να απολαύσω «Η ομορφιά της γης αρχίζει από τη γυναίκα», βλέπω ότι ανεξάρτητα από τον τρόπο που ο ίδιος τα σταχυολογεί και τα τακτοποιεί μέσα στις ποιητικές συλλογές του, θα μπορούσα να τα συμπεριλάβω μέσα σε ειδικότερες ενότητες, όπως τη Νοσταλγία, την Κοινωνική Κριτική, την αναζήτηση της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, την Αυτογνωσία, τον Έρωτα, την Ουτοπία, το Σαρκασμό, τον ορισμό της Γυναίκας, τη Μοιρολατρία και τη Ματαίωση, την Απαξίωση… και Απελπισία.

Συγκεκριμένα, τη Νοσταλγία, τη βρίσκουμε στο «Τransito» 2η στροφή, συλλογή «Ένα καλοκαίρι γιομάτο ειδήσεις»

Ξέφραγο σύνορο

Υπόγειο όνειρο

Καράβι των πόλεων είμαι

Με μπερδεμένο στίγμα

Κι όλο φεύγω

Με το τελευταίο σήμα της αστραπής

Κι όλο επιστρέφω

Με το πρώτο μου δάκρυ

Όλες οι ευθείες

Στην κυκλική τροχιά σου

Συναντιούνται

Κοινωνική Κριτική, ποίημα «Τους ερωτύλους σώσον Κύριε», 10η στροφή, από συλλογή «Έρως ημίν»

Ποιοι είναι αυτοί οι καπεταναίοι

και προς τα πού μας ταξιδεύουν;

λεηλατώντας τις ουτοπίες μας

ποιοι διώκουν την προσδοκία

από τα πρωϊνά των ανθρώπων

για να φτωχαίνουνε τα όνειρα

ποιοι είναι οι αρχιτέκτονες του τοπίου

που γιομίζουν το σακίδιό μας

ώρα μεσάνυχτα με πέτρες

για να ματώνουμε τη μέρα

ποιοι μας καίνε τους στίχους

να μην αλληλογραφούμε

και ποιοι είν’ αυτοί επιτέλους

που αλλοιώνουν τον τρυφερό λόγο

να μην αγαπιόμαστε;

Επιδίωξη κοινωνικής Δικαιοσύνης, στο ποίημα, «Urbi et Orbι», συλλογή «Στη Νυρεμβέργη ακόμα βρέχει»

Σε μύρα και λιβανωτούς όντας αλλεργικός

Κύριε

οι φρουροί της ανίας και των καθιερωμένων

οι ελάχιστοι με τα χρυσά κουμπιά

άνθρωποι δικοί Σου όπως έλεγαν

οι τας Αγίας Γραφάς μερόνυχτα μονοπωλούντες

κι απ’ το πρωϊ στην αγορά μεταξύ χλεύης και συναλλαγής

κερδών κι εμπορευμάτων

την Καινή σου Διαθήκη κοστολογούν

και για την εύνοιά Σου δημόσια συζητούν

Ιδού

εν μέσω Ναών με πετροβόλησαν

ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΡΕΥΤΩ και την ερχόμενη μέρα

στην άλλη άκρη του καιρού

έγειρα και κοιμήθηκα στην αμμουδιά

του κόσμου

τότες νομίζοντας πως πέθανα

ήταν που ήρθανε οι φίλοι μου

οι γλάροι

περπατώντας δειλά δειλά

για να μου φάν’ τα μάτια

Αυτογνωσία, στροφή ε-8 στο ποίημα, ΑΧΝΟΥΣ ΠΑΓΙΔΕΥΩ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΣΤΕΓΗ Τ’ ΑΝΑΠΗΡΑ ΟΝΕΙΡΑ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΟΡΙΟΘΕΤΩ ΓΙΑ ΝΑ ’ΧΟΥΝ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΗΜΕΡΑ ΞΥΠΟΛΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΩ;, από τη συλλογή «Οι πέντε υπηκοότητες ενός υπνοβάτη»

ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΟΥ

άσκοπα ξόδεψα το χρόνο μου

για να τον ταπεινώσω

και τώρα αναλογίζομαι αυτάρκης από οίκτο

πόση δουλειά με περιμένει

μετά το θάνατό μου

Έρωτας, Intermezzo, από τη συλλογή «Η Έλεγος και ο Πυρόλιθος»

Με το άλογό μου το κόκκινο

βοριάδες νοτιάδες μαζί μεγαλώναμε

και τα μεγάλα τα μάτια του

την ώρα που το αποχαιρετούσα

προβολείς ανακριτικού θαλάμου

πάνω μου στήθηκαν θυμάμαι

Έφυγα

και κέρδισα δυο γραβάτες

έμεινε

και έζησε με τη στοργή των γειτόνων

Η Ουτοπία, ποίημα, Εμπειρία, συλλογή «Έρως ημίν»

ενώπιον κενών θέσεων

Είχα την πρώτη μου ομιλία

με θέμα

-η ιστορία είναι ένας σκύλος

που κυνηγάει την ουρά του-

Και είπα

βοηθάτε να δοκιμάσουμε απαρχής

κάτι με τις αισθήσεις

μια και με τη λογική

γιομίσαμε ιαχές και δάκρυα

Και είπα

το μικρόψυχο τούτο τοπίο

θα ήταν σίγουρα ωραιότερο

αν οι θρησκείες βελτίωναν τον κόσμο

όσο τον ομόρφυναν

Τέχνες και Έρωτας

Ορφέας και Ευρυδίκη

Από τότε

έγκλειστος σε Θεραπευτήριο

δέχομαι επισκέψεις ευγενικών φίλων

Σαρκασμός, 1. ΝΟΒΕΛ, 2. Παραπεταμένη εντολή, 3. Ο μεγάλος τοκετός, συλλογή «Η Έλεγος και ο Πυρόλιθος»

Αν το βραβείο ειρήνης

Το έπαιρναν οι ποιητές

Και της ανοιχτής παλάμης

οι φυσικοί

τότες ο κόσμος σίγουρα

θα φτώχαινε σε χιούμορ

Να φοβάσαι τα θαύματα

που γίνονται για το καλό σου

Απ’ την κοιλιά της γης

θα γεννιόταν λέει το ελεύθερο άτομο

κι ήτανε κει

η μάνα μου

η Αφροδίτη της Μήλου

η Ιωάννα της Λωραίνης

η μαντάμ Κιουρί

η Πασσιονάρια

και η Ζαϊρα απ’ την Ελ Μανσούρα

με τα εννιά παιδιά

αλλά κρίμα στη χαρά

το ελεύθερο άτομο γεννήθηκε

μα από αδεξιότητα της μαμής

της έμεινε στα χέρια

Ο Ορισμός της Γυναίκας, 3η στροφή από το ποίημα, Γυναίκα, στη συλλογή «Ένα καλοκαίρι γιομάτο ειδήσεις»

Κρατούσες στα γυμνά σου πόδια

την τύχη του χορού.

κρατούσες στα χείλη σου

την πίκρα της εναλλαγής

τον αύξοντα αριθμό μου

και μου ‘λεγες

να σ’ αγαπώ ως το βράδυ.

Η Μοιρολατρία στο ποίημα, Απορία, από τη συλλογή «Ένα καλοκαίρι γιομάτο ειδήσεις»

Επτά γράμματα έχει

η μοναξιά

όσες και οι μέρες της εβδομάδας…

κι ύστερα

κάθεσαι κι απορείς

γιατί μια ολόκληρη εβδομάδα

δε ρώτησε κανείς

πότε πέθανες

Παρών ή απών

FATA MORGANA

Ματαίωση – Απαξίωση – Απελπισία, ποίημα ε-4, στη συλλογή «Οι πέντε υπηκοότητες ενός υπνοβάτη»

Το είχες προβλέψει

Είναι αργά για την επιστροφή στον τόπον

Όπου έκαστος και ο καπνός του

Όπου τίποτα πλησίον δε σε θυμίζει

Και όνομα δεν έχεις και

Σχέση καμία με την ιστορική σου φερεγγυότητα

Ούτε ο Λόγος σου ο ηρωϊκός

Ο φθαρμένος απ’ τη χρήση των άλλων

Σε θυμάται

Με τον ερχομό σου είπες

Ποια οδός οδηγεί προς το Ηρώο

ή έστω προς κάποιο ξεχασμένο Έπος

για να καταθέσεις στέφανον κι ύστερα

σε ρήγματα σιωπής που είναι τα χέρια

το περιτύλιγμα της αδύνατης πλευράς σου

να φροντίσουν

το θάνατό σου σε σένα και στους υπηκόους

τούτης της πόλης να κοινοποιήσουν

πού είναι επιτέλους ο αρμόδιος

την πολυτέλεια του μαζοχισμού σου να εκτελωνίσει

πού είναι άραγε ο ποιητής

να καταγράψει με τον τρόπο του

τις μνήμες των αποσκευών σου

Αθήνα 90

Και τα στιχουργικά επιμύθια, «Moto», η τελευταία στροφή απ’ το ποίημα «Δώδεκα ώρες από τη ζωή ενός εικοσιτετραώρου», συλλογή, Στη Νυρεμβέργη ακόμα βρέχει…

ΑΝ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΜΟΥ

ΕΡΘΕΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΝΑ Μ’

ΑΝΤΑΜΕΙΨΕΙ

Μ’ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ

ΘΑ ΧΩ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ

ΤΗΝ ΠΙΟ ΣΕΜΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Και από το ποίημα Γ΄: «ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ

ΣΩΜΑ ΥΓΡΟ 74 0/0 ΑΠΟ ΝΕΡΟ ΜΕ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΥΔΡΟΒΙΟΥ

ΠΩΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΟΣΗ ΞΗΡΑΣΙΑ;», συλλογή, Στη Νυρεμβέργη ακόμα βρέχει…

Χείριστος

Κακός

Μέτριος

Άγγελος

Αρχάγγελος

Πόσα αλήθεια στάδια

διανύει κανείς

για να παραμείνει στο τέλος

μόνος του;

Και… από το ποίημα «Δόκιμος ασκητής στο μοναστήρι του Perigord», συλλογή, Στη Νυρεμβέργη ακόμα βρέχει…

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΟΧΙ

ΣΤΟ ΝΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΚΑΙ

Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

ΜΕ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΕΣ ΕΠΕΖΗΣΑ