Δεν είναι αυτό που νομίζετε…

0
644
gynaika ypologistis

*** (Η φωτογραφία είναι τρολ, απλώς και μόνο για να μας διαβάσουν και τα λιγούρια) ***

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα;

Βαρέθηκα:

Τη δηθενιά, την ελαφρότητα, τη βλαχογκλαμουριά, την κατίσχυση του φαίνεσθαι έναντι του είναι. Να επιπλέουν οι φελλοί και να βουλιάζουν τα διαμάντια μπροστά στα μάτια μιας κοινωνίας που σκυλίσια επιδιώκει να φέρει στα μέτρα της τον καλύτερο, αντί να προσπαθήσει να αρθεί στο δικό του ύψος.

Τους αστοιχείωτους που περνιούνται για έξυπνοι.

Τους θρασείς που επιβάλλονται με τη ρηχότητά τους.

Το τρίπτυχο «νύχι – μακιγιάζ – μαλλί» (γυναίκες) ή «μπάλα – γκόμενες – ρόδα» (άνδρες) να αποτελεί το θέσφατο της μικρής μας κοινωνίας, η οποία στη μεγάλη της πλειονότητα επιμένει να αγνοεί τα σημαντικά και να προκρίνει τα επουσιώδη. Οι δύστυχοι που είναι υποψιασμένοι πως υφίστανται και κάποια σπουδαία πράγματα έξω απ΄ το μικρόκοσμό μας να αποτελούν στα μάτια των πολλών μια «θλιβερή», «μίζερη» μειονότητα. Φευ!

Την «επιμελημένη» -και απολύτως προβλέψιμη πλέον- γκρίνια, τους εκβιασμούς, τα συνεταιριλίκια. Να κάνουν δέκα το ίδιο πράγμα και να ξεχωρίζει –ενίοτε και να εξαργυρώνει– ο «περιούσιος», απλώς και μόνο επειδή εξυπηρετεί συμφέροντα. (Έχει ο καιρός γυρίσματα, βέβαια, και τα συντροφικά φιλάκια μετατρέπονται γρήγορα σε δαγκώματα, όπως έχει επανειλημμένα δείξει και η ιστορία και ο βίος και η πολιτεία των… λύκων. Και να ’στε σίγουροι πως, όταν φθάσει εκείνη η στιγμή, εκεί θα ’ναι οι υπόλοιποι για να γελάνε με την κατάντια της λυκοφιλίας)

Το να σπάω το αυτοκίνητό μου κάθε φορά που βρέχει.

Το να ακούω τους ιθύνοντες να λένε πως «διαχειρίζονται τη φτώχεια μας». Πω πω μοιρολατρία…

Τις ατέρμονες συζητήσεις πάνω σε ατελέσφορες λύσεις για χρονίζοντα θέματα, που όλο και επανέρχονται σε διάλογο χωρίς ουσία. Πιο φαύλος κύκλος, πεθαίνεις! Ενδεικτικά μόνο strouthokamilosθυμίζω ότι η Σπάρτη συνεχίζει να μην έχει μουσείο! Την ίδια ώρα, το… μαλλί χτενίζεται με λογής-λογής μεγαλόπνοες ιδέες για «μπίζνες» που και καλά θα κομίσουν μάμαλο στους ντόπιους, χάρη στο «μολών λαβέ» του Λεωνίδα. Μολών λαβέ, σε ελεύθερη μετάφραση, σημαίνει «διεκδίκησέ το» που να πάρει! Τίποτα δεν μάθατε; Οι πρωτοπόρες μπίζνες σας μαράνανε κατά τα άλλα…

Το να αποκτά αξία η υπόσταση ορισμένων επειδή δέχθηκαν το καλημέρισμα ενός «μεγαλοσχήμονα» (στην καλύτερη περίπτωση πολιτικού, στη χειρότερη τραγουδιάρη –βάλτε το κι ανάποδα αν προτιμάτε).

Το να εκμεταλλεύονται κάποιοι την ανθρώπινη απώλεια, με υποτιθέμενη συντριβή κι ευαισθησία, μόνο και μόνο για την τσέπη τους. Οι νεκροί δεν είναι προϊόν για να το μοστράρετε μήπως και σας φέρει αναγνώστες. Αυτό δεν είναι μάρκετινγκ ούτε «ρεπορτάζ». Είναι ελεεινό κουτσομπολιό και ανηθικότητα. Αλλά όταν αντιγράφει κανείς άκριτα τις φυλλάδες του κώλου, αυτό συμβαίνει.

Σιχάθηκα:

Τους χοντράνθρωπους που λένε ό,τι κατεβάσει η γκλάβα τους χωρίς να νοιάζονται ούτε για το τι αισθάνεται ο άλλος ούτε για το πόσο ηλίθιοι είναι.

Του αχυράνθρωπους που άλλο καμώνονται πως είναι κι άλλο είναι στην πραγματικότητα.

Τους μισάνθρωπους που η κοινωνική ευαισθησία τούς είναι άγνωστη λέξη.

Τους απάνθρωπους που όχι άνθρωπο σε ανάγκη δε θέλουν να συντρέξουν, αλλά ούτε σκύλο.

Τους υπάνθρωπους που έρποντας και γλείφοντας θυσιάζουν την αξιοπρέπειά τους για να τους γίνει ένα ρουσφέτι.

Τους παλιάνθρωπους που λαμβάνουν δέκα αιτήσεις και φανερώνουν προς έγκριση τη μία, γιατί έτσι γουστάρουν (ναι, ναι αυτό είναι η διαφθορά που ακούτε να λένε!).

Λοιπόν οι λύσεις είναι δύο για να μην τρελαθούμε όσοι μπορούμε ακόμα να καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας: Ή πιάνουμε το Τζόκερ, αγοράζουμε ένα νησί και δεν ξαναβλέπουμε άνθρωπο, ή συνεχίζουμε τον αγώνα να ξυπνήσουμε όποιον έχει ελπίδες να ξυπνήσει, μήπως και καταφέρουμε κάποτε να βγούμε από το βάλτο. Τώρα που τις ξανακοιτάζω, πολύ ρεαλιστικές μού φαίνονται και οι δύο…