Διαλυμένη ελληνική κοινωνία = διαλυμένο δημόσιο σχολείο

γράφει ο φιλόλογος Ιωάννης Χρηστάκης


Φίλοι και φίλες,

συνειδητοποιούμε καθημερινά ότι απροστάτευτος από την πολιτεία ο εκπαιδευτικός πρέπει να διορθώσει όλα τα κακώς κείμενα μιας κοινωνίας που ψυχορραγεί.

Και τι δεν είδαμε: Από γελοίες αξιώσεις γονέων που πιστεύουν (και κάνουν σαματά γι’αυτό) ότι το παιδί τους άξιζε 17 στην Τεχνολογία και όχι 16 μέχρι το φρικιαστικό μπινελίκι αλλόφρονος μαθητή επαγγελματικού λυκείου κατά της καθηγήτριας του.

Καθημερινά, εγώ, απλός καθηγητής πήζω από εκατοντάδες χαζοπροβλήματα, δεκάδες σοβαρές υποθέσεις και δύο-τρία μείζονα προβλήματα που απαιτούν άμεση παρέμβαση ειδικών (ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών, ψυχιάτρων, αστυνομικών, νομικών και άλλων πολλών ειδικοτήτων).

Το υπουργείο, βυθισμένο στην ανικανότητα του, (με υπουργό που στέλνει αρκετές εγκυκλίους για το πώς θα πορευτούμε τη μέρα των Τριών Ιεραρχών και δεν ξέρει το κονδύλι που διατίθεται από τον κρατικό προϋπολογισμό για την Παιδεία!) μας εκθέτει, μας αφήνει εντελώς ακάλυπτους στη συνεχή παραβατικότητα των μαθητών θεσπίζοντας τη γενική ατιμωρησία ή την ποινή χάδι που έρχεται μετά από χρονοβόρες και επονείδιστες για τον εκπαιδευτικό διαδικασίες όπως το γλαφυρό ύφος του βιβλίου ποινών και τη σύγκληση του υποσυνόλου του συνόλου του συλλόγου καθηγητών που το βάπτισε συμβούλιο τάξης! Άκουσον, άκουσον!

Οι διευθυντές, σπάνια πλέον, τιμωρούν μετά τη βεβαίωση του διδάσκοντος για αποδεδειγμένο παράπτωμα του μαθητή, με την ελάχιστη ποινή μιας μέρας αποβολής.

Αλλά ποιάς αποβολής; Γνωρίζετε ότι, πλέον, στο σχολείο τη βγάζει όποιος τιμωρείται -αν τιμωρείται κανείς- χωρίς να εκτίει εκτός σχολείου την ποινή του ώστε να έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στη μελλοντική συμπεριφορά του.

Δέκτες οι εκπαιδευτικοί των παρενεργειών μιας άρρωστης νεοελληνικής κοινωνίας που αποβλακώνεται με reality ‘s, έχει αρχίσει να τα ξανασπάει σε ελληνάδικα, ξεζουμίζει τον αλλοδαπό στο χωράφι αλλά αμέσως μετά ενδύεται τον χιτώνα του ελληναρά και επιδιώκει τον διωγμό του από τη χώρα!!!

Χωρισμένα ζευγάρια, ζευγάρια σε διάσταση, ζευγάρια ψυχοπαθών, κερατωμένων, ανερμάτιστων που θέλουν να κάνουν παιδιά και τα παραδίδουν ψυχικά ράκη στο Γυμνάσιο.

Παιδιά, που αν δε βρεθεί ο παππούς ή η γιαγιά να τους συμπαρασταθούν κρεμιούνται επάνω μας για λίγα λόγια παρηγοριάς και αγάπης.

Αν και πιστός στο δόγμα “Εν αρχή ην η αγάπη”, γυρίζω σπίτι μου πολλές φορές και νιώθω ότι έχω στερέψει, θα ήθελα να είχα και άλλα αποθέματα αγάπης να τους προσφέρω, να ήμουν ο απόλυτα άνετος και ευδαίμων γι’ αυτά τα παιδιά.

Θα μου πείτε τι περιμένω τώρα από μια κοινωνία που εκλέγει στα ανώτατα αξιώματα πολιτικούς που τρέμουν τους μεγαλοπαράγοντες του ποδοσφαίρου Μαρινάκη και Σαββίδη και αλλάζουν νόμους εν μία νυκτί, που εξισώνουν πτυχία πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με κολλεγιακά χαρτιά…

Θλίψη…