Εκπαιδευτικοί με το ΤΡΙΜΗΝΟ: ιδού η ευκαιρία!

γράφει ο Παναγιώτης Γ. Μ. Σταματόπουλος (ΠΕ02-ΠΕ78)


Άμεσα ξεκινά η προθεσμία για τις αιτήσεις για τις συμβάσεις τρίμηνης (κατ’ ελάχιστον!) διάρκειας.

Οι α’ και β’ φάσεις πρόσληψης αναπληρωτών εκπαιδευτικών άφησαν ουσιαστικά πάρα πολλά κενά, ως είχαν: κενά.

Είμαστε εν μέσω πανδημίας κορονοϊού.

Επέρχεται δεύτερο lock-down.

Λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν. Τα φάγανε και τα τρώνε με σφέτερους.

Η ανεργία είναι στα ύψη και θα εκτιναχθεί ακόμη πιο ψηλά το αμέσως επόμενο διάστημα.

Έρχεται χειμώνας “Κατοχικός” στην ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα συνεχώς καταστρατηγούνται.

Προσλήψεις κάποιων, ελάχιστων, μόνιμων εκπαιδευτικών έγιναν για πρώτη φορά φέτος ύστερα από 12 και πλέον χρόνια (από το 2008!).

Η δημόσια εκπαίδευση είναι τεχνηέντως εδώ και πολλά χρόνια υποτιμημένη και ολοένα και περισσότερο υποβαθμίζεται από το επίσημο ελληνικό κράτος στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας.

Οι περισσότεροι γονείς αδιαφορούν ή λίγο νοιάζονται για το αν τα παιδιά τους θα έχουν φιλόλογο, μαθηματικό, εικαστικό κοκ.

Πολλοί μόνιμοι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν για τα πάντα, μέχρι να θιγούν τα συμφέροντά τους ή να έρθει η αξιολόγηση, της οποίας, βέβαια, προάγγελος είναι τα τρίμηνα.

Ο κόσμος της εκπαίδευσης είναι διαχρονικά δυσφημισμένος και βαθιά διχασμένος μεταξύ τους.

Πολλοί άνεργοι ή αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, αντί να διεκδικούν επίσημα, οργανωμένα και συλλογικά μόνιμους διορισμούς ή έστω κάλυψη όλων των κενών με αναπληρωτές από νωρίς, χαίρονται με τα «τρίμηνα», γιατί θα τους δοθεί η… “ευκαιρία” (!) να εργαστούν έστω κι έτσι· αγνοούν ή εθελοτυφλούν;

Έχουμε μία άκρως νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δημόσια εκπαίδευση και τα εργασιακά (για να περιοριστώ σε ό,τι αφορά το παρόν άρθρο).

Και οι κυβερνητικοί και διοικητικοί άρχοντες εκεί στο Υ.ΠΑΙ.Θ. και παντού, τα γνωρίζουν όλα τα παραπάνω πολύ καλά!!!

Και με ΑΦΟΡΜΗ τον νέο κορονοϊό εισάγουν τα “τρίμηνα”:

• Τα οποία σαφώς και δεν διασφαλίζουν κανένα εργασιακό δικαίωμα· αντιθέτως, καταστρατηγούν έτσι έτι περαιτέρω όποια εργασιακά δικαιώματα έχουν έως τώρα παραμείνει αλώβητα.

• Τα οποία εξυπηρετούν την κυβέρνηση στην προκειμένη φάση της πανδημίας, ώστε σε περίπτωση που κλείσουν τα σχολεία, ενδεχόμενο που αποτελεί το πιθανότερο σενάριο, να μην πληρώνει αναπληρωτές, αφού θα έχει λήξει η τρίμηνη σύμβασή τους.

• Τα οποία αφήνουν ως παραθυράκι το “κατ’ ελάχιστον” (κατ’ ελάχιστον τρίμηνη σύμβαση) (Κοινώς, είσαι υπάκουος και πειθήνιος προς τη διεύθυνση; Κάνεις ό,τι σου λέμε;!)…

• Τα οποία, επομένως, θα καλύψουν τα περισσότερα κενά για όσο διαρκεί η πανδημία,

αλλά SOS

• Τα οποία θα γενικευθούν και θα παγιωθούν ως κεκτημένο, κανονικότητα και νόρμα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των κυβερνήσεων και στη μετά κορονοϊόν εποχή. Το έχω γράψει κι αλλού: “Και ό,τι τώρα στο όνομα του νέου κορονοϊού τεστάρεται και προβάρεται, θα μείνει για δεκαετίες ως κεκτημένο πια και πρόσταγμα του σύγχρονου δυτικού πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού νεοφιλελευθερισμού.”

• Τα οποία, ακόμη, αντιστρατεύονται κάθε έννοια παιδαγωγικής για τους μαθητές/ τις μαθήτριες, τη διδακτική πράξη και την τάξη. Αλήθεια, ποια παιδαγωγική επιστήμη ή/ και ποια παιδαγωγική σχολή προκρίνουν δασκάλους και καθηγητές διάρκειας 3 μηνών;

• Τα οποία, τέλος, υποβαθμίζουν το δημόσιο σχολείο και τη δημόσια εκπαίδευση και αντιμετωπίζουν τελείως εργαλειακά και καταφανώς σαν απλούς αριθμούς τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς.

Και πολλοί λένε ή αναρωτιούνται “Μα, με τα τρίμηνα θα καλυφθούν μόνο τα κενά που θα προκύψουν λόγω του κορονοϊού.”, “Με τα τρίμηνα, όμως, είναι δυνατόν να καλύψουν όλα τα κενά;”, “Τα τρίμηνα είναι η ευκαιρία για εμάς τους μηδενικής προϋπηρεσίας!”…

Κανείς δεν μιλά να πει το αυτονόητο: τα “τρίμηνα” είναι η ταφόπλακα για το δημόσιο σχολείο. Ήρθαν και θα μείνουν! Και θα φάει τόση προπαγάνδα η μέση νεοελληνική οικογένεια που, όχι Μωυσής και Μεσσίας, όπως ο πρωθυπουργός μας, αλλά Πλάτωνας κι Αριστοτέλης μαζί -τόσο σοφή (!)- θα μοιάζει η υπουργός των τρίμηνης διάρκειας εκπαιδευτικών.

Η κατάντια, λοιπόν, και η κατρακύλα της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής εκπαίδευσης δεν έχουν τέλος. Απόλυτη αποσύνθεση και αποτελμάτωση.

Δώδεκα χρόνια, από το 2008, οικονομικής, κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα δεν μας έμαθαν τίποτε. Μάλιστα, μάλλον μας έκαναν χειρότερους.

Κι είμαστε ακόμη στην αρχή… Έπονται άλλα τόσα εις τον κύβον χρόνια κρίσης. Κρίσης σε όλους τους τομείς και όλες τις εκφάνσεις ενός κράτους, ενός λαού και μιας κοινωνίας πτωχευμένων σε όλα τα επίπεδα από καιρό!

Καληνύχτα και περαστικά μας!

Υ.Γ. Το νέο σύστημα προσλήψεων αναπληρωτών και μόνιμων εκπαιδευτικών (προσοντολόγιο) δεν είναι το πρόβλημα των εκπαιδευτικών. Άλλωστε, ως σύστημα θνησιγενές και βραχύβιο είναι κι αυτό, όπως κι όλα τα συστήματα έως τώρα. Το προσοντολόγιο είναι απλώς το τυράκι αφενός, για να βγάλουν μερικοί επιχειρηματίες μερικά ευρουλάκια παραπάνω από τους απέλπιδες εκπαιδευτικούς, αφ’ ετέρου, για να “τρωγόμαστε” οι εκπαιδευτικοί μεταξύ μας για το αν προηγούνται αυτοί που έχουν προϋπηρεσία ή αυτοί που έχουν περισσότερα προσόντα, κι η κυβέρνηση να νομοθετεί περί τριμήνων.