“‘Εξεστιν τοις Κλαζομενίοις ασχημονείν”

0
374
Georgiadis Vasilis

 

[μέρος 1ο – Επηρμένης κεφαλής* «έπεα πτερόεντα»**]

 Georgiadis Vasilis

γράφει ο Βασίλης Γεωργιάδης

________________________________________________________________________________

Κάποτε, λέει, έφτασαν στη Σπάρτη κάποιοι από τις Κλαζομενές (της Μ. Ασίας) και με την απρεπή («ύβρει και αλαζονεία χρώμενοι») συμπεριφορά τους έφθασαν σε σημείο να βανδαλίσουν τους θρόνους των Εφόρων, απ’ όπου αποφάσιζαν για τα θέματα της πόλης. Όταν το έμαθαν οι Έφοροι δεν αντέδρασαν με την αγανάκτηση που θα περίμενε κανείς, αλλά πρόσταξαν το δημόσιο κήρυκα να διακηρύσσει στους πολίτες της Σπάρτης πως «επιτρέπεται στους Κλαζομένιους να διαπράττουν απρέπειες»!

Κάνοντας ένα άλμα στο χρόνο, θα θυμηθώ μια αναλόγου πνεύματος αντίδραση που διασώζεται σε ένα από τα πιο γνωστά κοινοβουλευτικά ιστορικά ανέκδοτα που σχετίζονται με τη ρητορική δεινότητα του Γεωργίου («Γέρου») Παπανδρέου: Σε μία κοινοβουλευτική συζήτηση, ακούγοντας μίαν ύβρη προς το πρόσωπό του από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, ρώτησε «Ποίος το λέει αυτό;» για να πει, μόλις ο υβριστής απάντησε «Εγώ!»: «Α, τότε δεν έχει καμία σημασία»!

Αυτά για την ιστορία, που λένε. Διότι κανέναν άλλο παραλληλισμό έχω την πρόθεση να κάνω -άσε που ούτε αρχαίος Σπαρτιάτης, βεβαίως, είμαι (σε άλλους, «αρχαιοπρεπώς» παρενδυσίες του διαδικτύου και του περιβάλλοντος «φερέλπιδος» δημοτικής παρατάξεως, ανήκει το προνόμιο να φαντασιώνονται πως είναι κατευθείαν απόγονοι του Μενέλαου και της Ελένης ή του Λεωνίδα) –πολλώ μάλλον Έφορος– ούτε, βεβαίως, καθ’ οιονδήποτε τρόπο πολιτικός συγγενής της Ενώσεως Κέντρου…

Υπάρχει, όμως, πράγματι, κάποια βαθύτερη σχέση των προλεγομένων αυτών με την προπετή συμπεριφορά του επικεφαλής (μονομελούς, βεβαίως, εντός του δημοτικού συμβουλίου) δημοτικής παρατάξεως με συκοφαντικές, ψευδείς και αστήρικτες ονομαστικές αναφορές (και) προς το πρόσωπό μου, που φέρεται να έγιναν κατά τη διάρκεια των λεγομένων «ανακοινώσεων», πριν από τη συζήτηση των θεμάτων της Ημερησίας Διατάξεως της συνεδριάσεως του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης της 3ης Αυγούστου 2015:

Διότι αν και όλα συνηγορούν στο να αδιαφορήσει κανείς για τους λόγους ενός νεήλυδα (στη νεοελληνική πολιτική ορολογία: αλεξιπτωτιστή) των κοινών της Σπάρτης, «τοσούτον διενήνοχεν αναισχυντία» (για να ξαναθυμηθούμε το Λυσία), που το να λάβει την απάντηση που του αρμόζει υπερβαίνει το χώρο του «προσωπικού θέματος» και ανάγεται στη σφαίρα του καθήκοντος προς την πόλη.

* Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι, τους δ’ ανοήτους ανθρώπους το οίημα (Σωκρ.)

** Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν (και να καθησυχάσουν εαυτούς) πως όσα ειπώθηκαν προ της αναγνώσεως του 1ου θέματος της ημερησίας διατάξεως των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται στα Πρακτικά. Πως ήταν λόγια του αέρα, δηλαδή, πέραν του περιεχομένου τους, και ως προς την τυπική τους υπόσταση. Και να γλιτώσουν έτσι τις συνέπειες. Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι…

[συνεχίζεται]