Η Ζαγούνα του Ταΰγετου

Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος


Μια λευκή πινελιά πάνω στον κόκκινο βράχο. Ένα έρημο μοναστηράκι με την εκκλησιά του χωμένη μέσα σε σπηλιά του Ταΰγετου. Εκεί! Στην άκρη του φιδωτού μονοπατιού που σκαρφαλώνει απ’ τα ριζά του βουνού, στην πανέμορφη Αναβρυτή. Μια άσπρη σημαιούλα που σου γνέφει από μακριά: “έλα”.

Αν ανταποκριθείς στο κάλεσμα και πάρεις το κορδελένιο μονοπάτι που ανηφορίζει στο γαλάζιο βουνό, την ώρα που η ανάσα σου θα ’ναι το μόνο πράγμα που θ’ ακούγεται στην ερημιά, θα δεις το λευκό μοναστηράκι να ξεφυτρώνει πάνω στις πέτρες και στα βράχια, φρύγανο μαζί κι αγκάθι και λουλούδι του βουνού.

Το κυπαρίσσι μπροστά μετρά με το μπόι του το χρόνο: Από τότε (πότε;) μέχρι σήμερα, ως τους αιώνες. Ο ταπεινός άσπρος Σταυρός του μοιάζει στημένος σ’ έναν Γολγοθά, που ποιος ξέρει πόσοι και ποιοι «Χριστοί», στο πέρασμα των χρόνων, επέλεξαν εκουσίως να “σταυρωθούν” και ν’ “αναστηθούν” εκεί, για τη σωτηρία ΟΛΩΝ.

Ο ψηλός πέτρινος τοίχος χωρίζει τον κόσμο στα δυο: Από μέσα εκείνοι που κάποτε “αναχώρησαν”…οι λίγοι…οι εκλεκτοί που έφυγαν από τον κόσμο για την άσκηση και την προσευχή, για να προσφέρουν τη ζωή τους στον Θεό. Απ’ έξω εμείς, οι άλλοι, οι πολλοί, οι άνυδρες και ξερικές καρδιές, διεκδικούμενα λάφυρα μιας εύκολης κόλασης ή ενός δύσκολου Παραδείσου.

“Μάχες” από μέσα…“μάχες” από έξω…(στενές οι πολεμίστρες στο λίθινο τον τοίχο) κάποιοι νίκησαν…κάποιοι έχασαν, κάποιοι νικούν…κάποιοι χάνουν…, κάποιοι θα νικήσουν… κάποιοι θα χάσουν, έτσι είναι οι μάχες .

Η καμαροσκέπαστη πόρτα του ανοίγει πάντα προς τα μέσα. Είτε μπαίνεις είτε βγαίνεις. Ποτέ δεν σε διώχνει. ΕΣΥ διαλέγεις.

Το μικρό παραθύρι αγναντεύει με λαχτάρα κάτω την όμορφη κοιλάδα για να μην είναι εύκολη η δοκιμασία. Να σου δίνει το χέρι η ζωή και να σε τραβά δυνατά κι εσύ ν’ αντιστέκεσαι γαντζωμένος στο βράχο μεγαλοφωνότατος κήρυκας του: “ενός χρεία εστί”.

Και το εκκλησάκι, χωμένο μες στη σκιά του βράχου, εξαγνίζει το σκοτάδι, στέλνει λιβανωτό στα ουράνια από θυμιατήρι που δε σβήνει ποτέ, χαρίζει απλόχερα ελπίδα και ψιθυρίζει μηνύματα σωτήρια:

– Μπορείς κι ΕΣΥ (σου λέει), ο μικρός, ο κουρασμένος, ο απελπισμένος, να ’χεις στην πλάτη σου ένα βουνό, να το αντέχεις, και να νικάς. Το “πώς” θα το βρεις μέσα σου. Αρκεί να τολμήσεις το δύσκολο και ανηφορικό ταξίδι και να μην κιοτέψεις μπροστά στον Γολγοθά.

“… τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά.” (Α΄Κορ.1,21-29)