Η Λέσχη Ανάγνωσης Σπάρτης προτείνει τη “Ρένα” του Αύγουστου Κορτώ

0
150

γράφει η Πηνελόπη Χριστάκου


Ο πολυγραφότατος Αύγουστος Κορτώ επέστρεψε με τη «Ρένα» (εκδ. Πατάκη).

Η Ρένα, μια ηλικιωμένη γυναίκα, πατημένα τα εκατό, αφηγείται τη ζωή της στον νεαρό επισκέπτη της. Γεννημένη στις αρχές του 20ού αιώνα σ’ ένα πορνείο στα Χαυτεία, πόρνη και η ίδια, έχει μοναδικό οδηγό την αγάπη. Την αγάπη για τον άνθρωπο, την αγάπη για τη ζωή. «Έχω έρωτα με τη ζωή, με το αύριο. Λαχταρώ να δω άλλο ένα χάραμα, να κάνω άλλο ένα τσιγαράκι με τον καφέ μου».

Η Ρένα έζησε πολλά, βίωσε πάμπολλες δυσάρεστες εμπειρίες και συναισθήματα και παρόλα ταύτα πέτυχε ένα σπουδαίο κατόρθωμα: Δεν νικήθηκε! Δεν το ‘βαλε κάτω ποτέ! «Έχεις βάσανα; Βάλε στενά παπούτσια και θα τα ξεχάσεις».

Στις διακόσιες σελίδες του μυθιστορήματος η Ρένα ξετυλίγει την ιστορία της ζωής της και παράλληλα μας θυμίζει μερικές στιγμές της νεοελληνικής μας ιστορίας. Μικρασιατική καταστροφή, κατοχή, την απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη και την αιματηρή της κατάληξη, τα Δεκεμβριανά, τις εξορίες στα ξερονήσια, την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Δεν είναι ιστορίες που δεν τις έχουμε ξαναδιαβάσει ή δεν έχουμε ασχοληθεί, δεν είναι κάτι νέο. Το νέο είναι ο λόγος της Ρένας, τόσο ζωντανός, τόσο ορμητικός και χειμαρρώδης, που μας παρασέρνει και μας συγκινεί. Ο Κορτώ έχει δοκιμάσει διαφορετικές γραφές, αρέσκεται να παίζει με το ύφος, αλλά η γλώσσα της Ρένας, ωμή και καυστική, είναι τόσο αυθεντική, προφορική, ομιλούσα, που νομίζεις ότι αυτήν την πόρνη με τη χρυσή καρδιά και τη συναισθηματική πλησμονή, την έχεις απέναντί σου, στο σαλόνι σου και σου ξεδιπλώνει τον σπαρακτικό της μονόλογο.

Όσοι αγαπάτε τον Αύγουστο Κορτώ (Δημήτρης Χατζόπουλος το πραγματικό του όνομα) διαβάστε τη «Ρένα» του. Αλλά και όσοι δεν τον γνωρίζετε, αυτό το βιβλίο είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να έρθετε σε επαφή με τη μαεστρία του λόγου του και με τη μεγάλη καρδιά της Ρένας. «Μια καρδιά σαν κλείστρο μηχανής, που ο κάθε χτύπος της φωτογραφίζει αυτό που πρέπει να θυμάσαι».

Κι επειδή ζούμε δύσκολους και παράξενους καιρούς, επιλέγω να τελειώσω αυτό το σημείωμα με την πρόταση: «Η Ρένα ήταν αμόρφωτη, δεν ήξερε να γράφει τ’ όνομά της, ήξερε όμως να το υπερασπίζεται!».