Η Λέσχη Ανάγνωσης Σπάρτης προτείνει το μυθιστόρημα “Εγώ, ο Σίμος Σιμεών”

0
190

για τη Λέσχη Ανάγνωσης Σπάρτης γράφει η Πηνελόπη Χριστάκου, δασκάλα στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Σπάρτης


Το τελευταίο μυθιστόρημα «Εγώ, ο Σίμος Σιμεών» (εκδ. «Διόπτρα», σελ. 438) του αγαπημένου και πολυγραφότατου Γιάννη Ξανθούλη διαβάσαμε στη Λέσχη μας και σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Ο Σίμος Σιμεών -με το Σι με γιώτα- είναι ένα εντεκάχρονο αγόρι που μεγαλώνει στη Χαλκόπολη, «μια άχρωμη κωμόπολη μεταξύ Σερρών, Δράμας και Καβάλας». Όλα ξεκινούν το 1964, μια σημαντική στιγμή για την Ελλάδα. Τότε που κάτι έδειχνε να χαράζει ελπιδοφόρα στον βαλτωμένο μεταπολεμικό μας ορίζοντα, αλλά δεν θα κρατούσε για πολύ.

Ο Σίμος Σιμεών είναι νόθος γιος μια φιλάσθενης μητέρας, την οποία βοηθούν και στηρίζουν οι τέσσερις αδερφές της. Είναι ένα χαρισματικό αγόρι, μια μικρή ιδιοφυία, που αντιλαμβάνεται γρήγορα ότι για να καταφέρει να επιβιώσει πρέπει ν’ αναπτύξει ειδικές άμυνες. Μεγαλύτερή του άμυνα η φιλομάθεια. Ρουφάει τις γνώσεις σαν σφουγγάρι κι ονειρεύεται να ταξιδέψει και να γνωρίσει τον κόσμο.

Η δυσκαμψία, οι εμμονές και τα στερεότυπα της μικρής κοινωνίας τον πνίγουν. Μοναδικό του καταφύγιο τα βιβλία. Αλλά και η ελπίδα˙ ότι παρά το εχθρικό και στενόμυαλο περιβάλλον, θα μπορέσει ν’ ανοίξει τα δικά του φτερά και να πετάξει σε μια καλύτερη ζωή, τα χαρακτηριστικά της οποίας θα καθορίσει μόνο ο ίδιος. Θα τα καταφέρει να ξεφύγει από τις αγκυλώσεις του συντηρητικού κατεστημένου;

Ο Ξανθούλης είναι ένας από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς. Οι πωλήσεις των βιβλίων του ξεπερνούν τα 1,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Τα έργα του μας αγγίζουν και μας ταξιδεύουν. Η γραφή του απολαυστική, η γλώσσα πνευματώδης, το χιούμορ του τρυφερό κι ανατρεπτικό. Το ύφος του με τις, γνώριμες πια, λεπτές ειρωνείες είναι αμίμητο.

Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα ο αναγνώστης, ειδικά εκείνος που έλκει την καταγωγή του από την επαρχία, θα θυμηθεί πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας και τις ιδιομορφίες της δεκαετίας του ’60. Ένα ταξίδι μνήμης αλλά και αυτογνωσίας.

Παρόλη τη δραματικότητα της πλοκής, το έργο είναι εν τέλει αισιόδοξο, μιας και μας κλείνει το μάτι να χαράζουμε τη δική μας πορεία, πέραν των κοινωνικών στερεοτύπων και προκαταλήψεων.

Ένα καλό βιβλίο είναι ένα παράθυρο σ’ έναν κόσμο καλύτερο και για μας και για τους γύρω μας.