Η πολιτική επιλογή της εσωτερικής ενδυνάμωσης

0
355

stilo

γράφει ο Σταύρος Λέκκας


Ο πρωθυπουργός Τσίπρας, σε δημόσια δήλωσή του μετά τον εμβολισμό ελληνικού σκάφους από τούρκικο, ανάφερε επανειλημμένα ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της ΕΕ. Δηλαδή μας είπε ότι μπορεί οι “εταίροι” να μας εκβιάζουν με τη διακοπή της παροχής σε ευρώ, μπορεί να λεηλατούν τη δημόσια περιουσία της χώρας μέσω του υπερταμείου, μπορεί να ληστεύουν την ιδιωτική περιουσία των πολιτών μέσω παράλογων φόρων, κατασχέσεων και πλειστηριασμών, μπορεί να απαιτούν τη μείωση των μισθών για να γίνουμε λέει πιο ανταγωνιστικοί, μπορεί να μας επιβάλλουν δαπάνες για υγεία και παιδεία που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μας για να πληρώνουμε το παράνομο χρέος, ενώ από την πλευρά τους δεν πληρώνουν το δικό τους νόμιμο χρέος (κατοχικό δάνειο, πολεμικές επανορθώσεις), αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί (οι “εταίροι”) για να μας προστατεύουν από τους τούρκους.

Ο Τσίπρας συνεχίζει το έργο των μνημονιακών προκατόχων του. Σπέρνει την ηττοπάθεια, προπαγανδίζει την εξάρτηση και την υποταγή. Όλο αυτό το σινάφι δεν πιστεύει στο λαό μας. Όλα αυτά τα ανθρωπάκια προσπαθούν να υποβάλουν τη δική τους αδυναμία, ως δική μας. Ο Τσίπρας εκθειάζει την ψυχή του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων -τα στελέχη και τα παιδιά που υπηρετούν τη θητεία τους είναι όντως ψυχωμένα- αλλά ο ίδιος ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται άψυχος, όταν παρουσιάζει ως “εκτόνωση της κατάστασης” την εθνικά επικίνδυνη φοβική και εμμονική πολιτική του, όταν έχει δώσει εντολή τα ελληνικά σκάφη να μην πλησιάζουν σε ελληνικό έδαφος (στα Ίμια). Οι βερμπαλισμοί του υπουργού Εξωτερικών Κοτζιά και του κυβερνητικού εκπροσώπου Τζανακόπουλου περί “απάντησης σε επόμενη τουρκική πρόκληση” είναι άνευ ουσίας και αποπνέουν εκνευρισμό. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δε μιλάς, πράττεις, δηλαδή αμύνεσαι.

Ας μη γελιόμαστε, ας είμαστε ρεαλιστές, την εδαφική μας ακεραιότητα -αν χρειαστεί- εμείς θα την υπερασπιστούμε. Αν περιμένουμε τους “εταίρους” να καθαρίσουν για εμάς, δεν πετάμε απλώς στα σύννεφα, πετάμε στη στρατόσφαιρα της φαντασίας. Με αυτή την έννοια, η υποχώρηση από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα συνιστά το αντίθετο του ρεαλισμού. Στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα, ο κατευνασμός του αντιπάλου που συνοδεύεται από ντε φάκτο απεμπόληση εδαφικής κυριαρχίας επιφέρει τελικά την εξαγρίωση του αντιπάλου, μιας και του ενισχύει την πεποίθηση της υπεροχής. Επιπλέον, μια τέτοιου τύπου υποχωρητικότητα ερμηνεύεται από τους συμμάχους ως έλλειψη βάρους, με αποτέλεσμα να προσβλέπουν περισσότερο σε μελλοντική συμμαχία με τον πιο δυναμικό αντίπαλο, εγκαταλείποντας τον πιο αδύναμο σύμμαχο στην τύχη του. Εντέλει, σύμμαχος είναι κάποιος μέχρι να μετατραπεί σε αντίπαλο και το αντίστροφο. Όποιος μελετά στοιχειωδώς ιστορία βρίσκει πολλά τέτοια παραδείγματα.

Επομένως, προτεραιότητα για ένα σοβαρό κράτος, για έναν διεθνή δρώντα που επιθυμεί να εμπνέει το σεβασμό και των αντιπάλων και των συμμάχων, αποτελεί η εσωτερική ενδυνάμωσή του. Η διαδικασία της εσωτερικής ενδυνάμωσης προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα τον έλεγχο της οικονομίας. Και επειδή στον πλανήτη Γη ζούμε σε εγχρήματες οικονομίες, πρωταρχικής σημασίας είναι ο έλεγχος του χρήματος και των τραπεζών, μέσω των οποίων το χρήμα διακινείται στις διάφορες μορφές του. Στην περίπτωσή μας, αυτό σημαίνει εθνικό νόμισμα, εθνικοποίηση τραπεζών-υποδομών, καταγγελία του δημόσιου χρέους με βάση το διεθνές δίκαιο (Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών) και παύση πληρωμής του, αλλά και σεισάχθεια των ιδιωτικών χρεών – των μη απατεώνων βεβαίως. Είναι αυτονόητο ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν εκτός ΕΕ. Εντός συμβαίνει αυτό που βιώνουμε, δηλαδή η εσωτερική αποδυνάμωσή μας.

Στο σημείο αυτό στήνεται μια ψυχολογική παγίδα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, η οποία συνοψίζεται στο εξής σχήμα: “Δεν παράγουμε, οπότε έχουμε ανάγκη δανεικών για να επιβιώσουμε”. Το σχήμα είναι γκεμπελικής προέλευσης, δηλαδή κάνω το άσπρο μαύρο. Η αλήθεια είναι ότι παράγουμε, τα δέντρα μας είναι γεμάτα καρπούς, το υπέδαφός μας σφύζει από ορυκτούς και ενεργειακούς πόρους. Το ανθρώπινο δυναμικό μας διαθέτει πολύ υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και με την κατάλληλη χρηματοδότηση (αξιοπρεπείς μισθούς, κρατικές επιχορηγήσεις για έρευνα) είναι σε θέση να παραγάγει σημαντική τεχνογνωσία. Πώς λοιπόν εξηγείται ότι οι άρτια εκπαιδευμένοι συμπατριώτες μας μεταναστεύουν για να επιβιώσουν; Και πώς εξηγείται ότι εισάγουμε προϊόντα, αντίστοιχα με αυτά που εμείς παράγουμε -και μάλιστα κατώτερης ποιότητας- πριν εξαντληθούν τα δικά μας; Είναι πολιτική επιλογή. Για την ακρίβεια, είναι η στρατηγική της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, που αντιλαμβάνεται την ευρωπαϊκή ήπειρο ως τον δικό της ζωτικό χώρο. Με άλλα λόγια, συνδέει την ευημερία των επιχειρήσεών της και της κοινωνίας της εν γένει με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων (ανθρώπινων, υλικών, ενεργειακών) των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών.

Ο απεγκλωβισμός από την παγίδα ταυτίζεται με τον απεγκλωβισμό από την ΕΕ. Αποτινάσσουμε τα σύνδρομα της αυτοενοχοποίησης και της αυτομαστίγωσης, δημιουργούμε ανεξάρτητο, δηλαδή κανονικό κράτος, ανοιχτό σε απευθείας εμπορικές συμφωνίες με όλα τα άλλα κράτη. Ελέγχουμε τα σύνορά μας με ίδιες δυνάμεις, εφοδιάζουμε τάχιστα με τα απαραίτητα ταξιδιωτικά έγγραφα τους μετανάστες, εφαρμόζοντας τα διεθνώς νόμιμα, ώστε να μεταβούν στον τόπο προορισμού τους, δείχνοντας στην πράξη τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό μας, υπερασπιζόμενοι ταυτόχρονα την εθνική ασφάλεια. Αναπτύσσουμε την εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Ενισχύουμε τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, προστατεύοντας τα προϊόντα μας και επιδοτώντας με κρατικό (και όχι δανεικό) χρήμα τους παραγωγούς μας. Ασκούμε ενεργητική, εξωστρεφή και μη φοβική εξωτερική πολιτική, σταθερά προσηλωμένη στην προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Θωρακίζουμε το δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο έχει κατ’ ουσία καταλυθεί, θεσπίζοντας την ανακλητότητα και την υποχρεωτική λογοδοσία των εκλεγμένων, καταργώντας κάθε μορφή παραγραφής αδικημάτων. Δημιουργούμε μία χώρα ισχυρή, παράγοντα σταθερότητας και ειρήνης. Κάνουμε την πολιτική επιλογή της ευημερίας!


Ο Στ. Λέκκας είναι μαθηματικός και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ε.ΠΑ.Μ.