Η ώρα των μεγάλων ευθυνών: Είμαστε έτοιμοι;

0
445

euro ElladaΤρικυμία εν κρανίω. Δεν θα μπορούσε να ερμηνευθεί με άλλη φράση η φάση που διέρχεται αυτή την ταραγμένη περίοδο ο ελληνικός λαός. Με την έννοια «λαός» εδώ εννοούνται οι ευρύτερες λαϊκές μάζες και όχι οι βολεμένοι του συστήματος. Αυτοί, και πού βρίσκονται γνωρίζουν και προς ποια κατεύθυνση επιθυμούν να πάνε τα πράγματα.

Το ζήτημα είναι η μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού. Αυτή η πλειοψηφία δηλαδή που (όπως συνηθίζει να λέει) «ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις». Από ποιους αποτελείται αυτή η ευρεία πληθυσμιακή ομάδα; Από μια σειρά κοινωνικών τάξεων που ως χθες δεν έδειχναν να διέπονται από καμία αγωνιστική συνοχή. Κατά συνέπεια, η όποια διεκδικητική διάθεση περιοριζόταν ως τώρα στα στενά όρια κάποιας επαγγελματικής/κοινωνικής κάστας, σε σπασμωδικές κινήσεις με αγωνιστική μεν φιλοτιμία, νομοτελειακά όμως απογοητευτική έκβαση. Η φλόγα αυτού του «δικαιούμαι και διεκδικώ» ερχόταν σύντομα να σβήσει (και) από έναν άνεμο κοινωνικού αυτοματισμού που ενίσχυαν νυχθημερόν από τηλεοράσεως οι πρόθυμοι λαμνοκόποι των μεγάλων συμφερόντων.

Η πάνδημη απεργία της Πέμπτης ήρθε να σηματοδοτήσει κάτι νέο. Κάτι που είχε αρχίσει να διαφαίνεται ήδη από τα μπλόκα των αγροτών. Άνθρωποι με κοινές αγωνίες έσπασαν τη ρουτίνα βγαίνοντας στο δρόμο για να κοινοποιήσουν την αγανάκτησή τους και συνάμα να δυναμώσουν τη φωνή  του διπλανού. Προσοχή! Ούτε οι κοινωνικοοικονομικές διαφορές εξαλείφθηκαν ούτε ξαφνικά οι μέχρι πρότινος κομματικοί πελάτες «εφωτίσθησαν».  Επρόκειτο για μια έκφραση του θυμικού των πολιτών, που ύστερα από έξι χρόνια ύφεσης άρχισαν να αντιδρούν. Η απόσταση ωστόσο από την καρδιά μέχρι τον εγκέφαλο σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι τεράστια.

Γι΄ αυτό και το διάστημα αυτό είναι πολύ κρίσιμο. Οι ευθύνες για το μέλλον επιμερίζονται στους πάντες. Εάν αυτό το πνεύμα καλώς εννοούμενης αντίδρασης δεν λάβει σάρκα και οστά, μετουσιωμένο σε συγκεκριμένες αποφάσεις, υπάρχει ο κίνδυνος η «επανάσταση» που τώρα ξεκινά να ποδηγετηθεί από επιτήδεια συμφέροντα. Συμφέροντα με συγκεκριμένες πολιτικές εκφάνσεις. Συνέπεια; Η απαξίωση του κοινωνικού αγώνα και η περαιτέρω βύθιση των πολλών στην εξαθλίωση.

Ο αισιόδοξος θα πει πως, όπως στη γλώσσα, έτσι και στη ζωή, ό,τι πρέπει να εκφραστεί θα βρεθεί τρόπος να εκφραστεί. Το αντικείμενο ακριβώς αυτής της έκφρασης είναι που αυτή τη στιγμή (θα έπρεπε να) διαμορφώνεται.  Κατόπιν θα βρεθεί και ο πολιτικός φορέας εκείνος που θα αναλάβει το δύσκολο έργο της υλοποίησης.

Στ’ αλήθεια, όμως, έχουμε καταλήξει ως σώμα πολιτών, με συνείδηση και επίγνωση της κατάστασης, τι είναι αυτό που θέλουμε; Η πρόσφατη ιστορία, από το καλοκαίρι και εξής, έδειξε άλλα. Μιλώντας πάντα για τα πλειοψηφικά ρεύματα των ελλήνων, τι αποτυπώνεται στην πολιτική τους συμπεριφορά; Ψήφισαν στο δημοψήφισμα όχι άλλη ανέχεια και υποταγή, ψήφισαν στη συνέχεια ΣΥΡΙΖΑ και μνημόνιο γιατί θέλουν συμμετοχή στο ευρώ και την ΕΕ, «ψήφισαν» με την καθολική απεργία της περασμένης Πέμπτης πως δεν πάει άλλο. Ε λοιπόν ήρθε η ώρα να προσπεράσουμε όλες αυτές τις αντιφάσεις. Ο λαός, όπως τον ορίσαμε παραπάνω, δεν έχει άλλη δικαιολογία. Ή με (αυτήν) την Ευρώπη και το ευρώ ή έξω από (αυτήν) την Ευρώπη και με εθνικό νόμισμα. Οι επιλογές είναι δύο και, ναι, είναι δύσκολες. Όποιος δεν το βλέπει, απλώς εθελοτυφλεί.

Αναλόγως της επιλογής, το πολιτικό σύστημα θα διαμορφωθεί αναλόγως. Το ζητούμενο είναι ποιον και τι θα εκφράζει αυτό το πολιτικό προσωπικό. Ας μην φοβόμαστε τις λέξεις: τι θα εκφράζει από ταξική άποψη.

Μην παρεξηγηθούμε. Οι ευθύνες των πολιτικών είναι τεράστιες. Σίγουρα μεγαλύτερες από αυτές των απλών ανθρώπων. Αν όμως θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τα πράγματα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι, συλλογικά, ως τώρα «πήραμε τη ζωή μας λάθος».  Οι πολιτικοί δεν θα μας λύσουν κανένα πρόβλημα, αν εμείς εμμένουμε στο να πατάμε και στις δύο βάρκες. Όχι!  Ή συνεχίζουμε ως έχουμε, οπότε σκάμε και κολυμπάμε, ή κόβουμε τη γκρίνια και  τα πολλά – πολλά με τα αρπακτικά. Όλα τα άλλα από δω και πέρα θα είναι υποκρισία. Ας τους δείξουμε την κατεύθυνση, μιας και αποδείχθηκαν πολύ λίγοι στο να μας την δείξουν εκείνοι. Όχι με κραυγές, φάπες και ψευτοπαλικαρισμούς. Οι άνθρωποι συζητούν και δημοκρατικά αποφασίζουν με βάση συγκεκριμένα δεδομένα. Τα ζώα λειτουργούν μόνο με τα ένστικτα. Καιρός ο «σοφός» ελληνικός λαός να αποφασίσει επιτέλους πού θέλει να κατατάσσεται. Αν όχι τώρα, πότε;

Ε.Ρ.