…Και ο μεγάλος του αδερφός άργησε να μιλήσει και τώρα δες τον! Μια χαρά!…

…Κι εγώ όταν ήμουν μικρή δεν έλεγα το “ξ”, εντάξει με κορόιδευαν λίγο τα παιδιά, αλλά τι έπαθα;…

…Έτσι ήταν και ο μπαμπάς του (μπαίνει στη συζήτηση και η γιαγιά), κοντά στα 5 μίλησε!…

…Μην το πας το παιδί σε γιατρούς, μικρό είναι, θα περάσει από μόνο του!…

…Κάποιες φορές δεν καταλαβαίνουμε τι λέει, αλλά κοίτα το! Είναι πανέξυπνο!…

…Α! Τον Γιωργάκη τον καταλαβαίνουμε μόνο εμείς!…

…Γιατί εμείς που δεν είχαμε λογοθεραπευτές πάθαμε κάτι;…

…Όλα τα παιδιά όταν είναι μικρά δε μιλάνε καθαρά! Ε, ο δικός μας τώρα είναι 6, άσε να μεγαλώσει λίγο και βλέπουμε!…

…Μικρό είναι ακόμα, άστο!…

…Είναι πολύ ακριβές οι λογοθεραπείες, δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε…

…Τώρα πλησιάζει καλοκαίρι, δεν έχει μυαλό για διαβάσματα και δε θα αποδώσει, άστο και από χειμώνα!…

…Τώρα ξεκινούν τα σχολεία, δεν μπορώ να του φορτώσω κι άλλο το πρόγραμμα με λογοθεραπείες, δε θα διαβάζει μετά!…

…Και κάθε πότε θα κάνουμε λογοθεραπεία; Δύο φορές την εβδομάδα; Μα τα απογεύματα έχει μπαλέτο/μπάσκετ/ποδόσφαιρο/ζωγραφική, δεν μπορώ να του τα στερήσω!…

…Ντρέπεται, γι’ αυτό δε μιλά ακόμα!…

Και πόσα ακόμα παραδείγματα υπάρχουν…

Είναι φυσικό και λογικό στη μεγαλύτερη πλειονότητά τους τα παιδιά να μην έχουν καθαρή ομιλία. Ωστόσο μεγαλώνοντας το παιδί και ξεπερνώντας τα 4-5 έτη, αν εξακολουθούν να το καταλαβαίνουν μόνο οι γονείς όταν μιλά, ίσως λιγάκι και η δασκάλα, πρέπει να αρχίσει να μας προβληματίζει σοβαρά.

Αφήνοντας το παιδί να παλέψει μόνο του με τις δυσκολίες στο λόγο και την ομιλία, δυσχεραίνουμε τόσο τη θέση του όσο και τη δική μας. Όσο μεγαλώνει αυξάνεται ραγδαία ο αριθμός νέων λέξεων που μαθαίνει, όταν μιλά λάθος μαθαίνει και τις νέες λέξεις λάθος, με αποτέλεσμα η ομιλία του να γίνεται όλο και πιο ακατάληπτη.

Το ίδιο το παιδί αρχίζει να νιώθει αμήχανα όταν το ρωτούν ξανά και ξανά “τι είπες; Δεν κατάλαβα. Πες μου πάλι”.

Όταν στο σχολείο ή στην παρεούλα του θα του πουν “γιατί μιλάς έτσι;”, όταν δε θα μπορεί να συμμετάσχει στη συζήτηση που θα αναπτυχθεί μέσα στην τάξη, όταν η δασκάλα ρωτήσει “πώς περάσατε το σαββατοκύριακο, παιδιά;” ή όταν χρειαστεί να πει τους κανόνες σε ένα παιχνίδι ή ένα τραγουδάκι ή το ποίημά του, θα αρχίσει σιγά-σιγά να νιώθει ότι μειονεκτεί σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά και θα αποκοπεί από τις δραστηριότητες. Στις μεγαλύτερες ηλικίες (δημοτικό) είναι πιθανό να πέσει θύμα bullying, καθώς τα παιδιά είναι πολύ πιο σκληρά στους χαρακτηρισμούς τους.

Δίνοντας στο παιδί τη δυνατότητα να διορθώσει τις δυσκολίες του στον προφορικό λόγο, του δίνουμε τη δυνατότητα να συμμετέχει ενεργά, να αλληλεπιδρά, να νιώθει δύναμη και αυτοπεποίθηση γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτά που κάνει.

Κάνουμε το παιδί δυνατότερο και ισχυρότερο στο να παλέψει πιο εύκολα και στις άλλες δυσκολίες που θα προκύψουν στα μαθητικά του χρόνια αλλά και στην ενήλικη ζωή του.

Καθυστερώντας την ένταξη σε ένα πρόγραμμα θεραπείας, καθυστερούμε σημαντικά και στην απάλειψη του ίδιου του προβλήματος, χάνοντας πολύτιμο χρόνο και σίγουρα πολλά περισσότερα χρήματα.

Ένα παιδί μικρότερης ηλικίας είναι πιο εύπλαστο και δεκτικό τόσο στο να διορθώσει την ομιλία του όσο και στο να διαβάσει περισσότερο. Έχει πολύ πιο ελεύθερο χρόνο σε σχέση με ένα παιδί γ’ δημοτικού, και σίγουρα μεγαλύτερη διάθεση. Οι ίδιοι οι γονείς μπορούν να εντάξουν το διάβασμα που χρειάζεται στην καθημερινότητά τους, καθώς δεν υπάρχει τόσος φόρτος εργασίας από το σχολικό περιβάλλον.

Την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε ότι θα του περάσει μεγαλώνοντας, βάλτε τον εαυτό σας στη θέση του παιδιού σας. Θα θέλατε οι γονείς σας να σας άφηναν με μια δυσκολία μέχρι την απίθανη περίπτωση να σας περάσει μεγαλώνοντας;

Μην ξεχνάτε, εξαρτώνται αποκλειστικά από εσάς.

Βοηθήστε τα παιδιά σας, αφήστε έναν ειδικό να κρίνει.

ensynaisthisi-sparti-3

Πληροφορίες

«Ενσυναίσθηση»
Υπεύθυνη: Ελπίδα Κυριακίδου
Διεύθυνση: Των 118 αρ. 37
τηλ: 6949919511