Ο θάνατος του υπαλληλάκου

0
5579

Δεν τους φτάνουν οι επτά Κυριακές του χρόνου και οι Λευκές Νύχτες, οπότε αναγκάζονται να δουλεύουν παραπάνω (σε πολλές περιπτώσεις απλήρωτοι), δεν τους φτάνουν οι υπέρ το δέον απαιτητικοί εργοδότες που τους θεωρούν κτήμα τους, οι εμποροϋπάλληλοι, ακόμα και σε μια μικρή κοινωνία με χαλαρότερους ρυθμούς όπως η δική μας, καλούνται να αντιμετωπίσουν με ψυχραιμία και επαγγελματισμό την ιδιορρυθμία (γαϊδουριά το λέμε στο χωριό μου) του εκάστοτε πελάτη που αποφασίζει να σηκωθεί από τον καφέ του για να ψωνίσει 5 λεπτά πριν (ή και μετά) το κλείσιμο.

Δεν μιλάμε φυσικά για εκείνους που οι ρυθμοί της ζωής τούς αναγκάζουν να τρέχουν μέχρι το τελευταίο λεπτό προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, αλλά για εκείνους τους αργόσχολους που δεν δείχνουν ίχνος αλληλεγγύης στον μόχθο του άλλου.

Φυσικά τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί έχουν οι εργοδότες-ιδιοκτήτες των καταστημάτων, που πρώτοι απαξιώνουν τα εργασιακά ωράρια και δεν βάζουν φρένο στην ασυδοσία των πελατών προκειμένου να μην τους δυσαρεστήσουν. Δεν θα προχωρήσει όμως αυτό το κείμενο σε ανάλυση της υλιστικής κοινωνίας που έχουμε δημιουργήσει, ούτε στο χωρίς ηθικές αναστολές σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού, που οι πρακτικές του είναι γνωστές.

Ο λόγος που γράφτηκαν αυτά τα λόγια είναι αφενός για να δηλώσω την αμέριστη συμπαράστασή μου στους πάσης φύσεως υπαλλήλους του λιανικού και χονδρικού εμπορίου, και αφετέρου διότι προσπαθώ να κινήσω τα βαθύτερα αισθήματα αλληλεγγύης των αναγνωστών.

Και μπορεί ο πελάτης να έχει πάντα δίκιο, σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κι ο υπάλληλος είναι εργαζόμενος, που σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή -όπως διατεινόμαστε ότι ανήκουμε- χώρα έχει σαφώς καθορισμένο ωράριο, υποχρεώσεις, αλλά και δικαιώματα. Ας αναθεωρήσουν λοιπόν ορισμένοι τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς τους, γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα κι ό,τι δίνεις παίρνεις. Διότι όπως εύστοχα μάς έλεγε αγανακτισμένος αναγνώστης, “τις ώρες που σήμερα δουλεύω εγώ παραπάνω, ο εργοδότης μου κι ο πελάτης αυτόματα αύριο-μεθαύριο θα τις λουστούν στο παιδί τους. Γιατί κι αυτό θα έχει έναν εργοδότη με πελάτες της τελευταίας στιγμής…”.

Α.Ρ.