Ο κλασσικός ο «ψηφάκιας» ο Έλληνας (πολιτευόμενος)

0
195
ypopsifios

ypopsifios

Από την εποχή της κιβωτού του Νώε είχε να με δει. Κι όμως με θυμήθηκε τώρα ξαφνικά.

Με ρώτησε για το σόι: Αν ο Θάνος έχει άγχος για τις πανελλήνιες, αν η Διονυσία βρήκε γαμπρό, πώς τα πηγαίνει η γιαγιά με την καινούργια μασέλα «γιατί ο οδοντίατρος που την πήγατε είναι και λίγο τζαναμπέτης» (πολιτικός, γαρ, αντίπαλος) και λοιπά φληναφήματα.

Έχω μια κακή συνήθεια. Κακή για τους άλλους δηλαδή, γιατί εμένα με έχει σώσει από τα πελώρια κύματα ανίας που κατά καιρούς έρχονται ορμητικά κατά πάνω μου, όταν συναντώ ανθρώπους του φυράματός του. Τι κάνω λοιπόν; Σφαλίζω τ’ αυτιά κι αφήνω τα μάτια μου να περιεργάζονται εξονυχιστικά τις θλιβερές φιγούρες τους.

Θέαμα λοιπόν λυπηρό και συνάμα ξεκαρδιστικό:

Μαλλί; Κορακάτο, λαμπερό, φρεσκοπερασμένο!

Σακάκι; Του «κουτιού»!

Γραβάτα; Τελευταία λέξη της μόδας (του «βρόμικου» 1989)!

Σκαρπίνι; Γυαλισμένο με επιμέλεια!

Και, πείτε μου, στο θεό που πιστεύετε, μπροστά σ’ αυτή την εικόνα τα λόγια δεν ωχριούν; Άλλωστε, ό,τι είχε να μου πει το ήξερα: Πόσο άχρηστοι είναι όλοι οι άλλοι, πόσα λεφτά ξόδεψαν χαριστικά στους «δικούς τους», πόσο λείπει το πλάνο από το πολιτικό τους πρόγραμμα…

Και η αντίστιξη: Πόσο δουλεμένες είναι οι θέσεις της παράταξής του (προσεγμένες, υποθέτω, σαν την τσάκιση του τριμμένου κατά τα άλλα παντελονιού του), πόσα αξιόλογα στελέχη με πείρα στα πολιτικά απαρτίζουν (δεν το ’πε έτσι ακριβώς –δεν ξέρει τη λέξη) το συνδυασμό τους, τι μεγάλα και σπουδαία είναι τα οράματά τους για τον τόπο κι άλλα… κι άλλα…

Και δεν μου ’πε γιατί τόσα χρόνια που ο ίδιος και κάποιοι άλλοι δικοί του που βρίσκονταν σε θέσεις-κλειδιά τα κάναν «μύλο» στην πράξη.

Ούτε μου ’πε πως για όσα δεν έγιναν ή έγιναν στραβά, υπαίτια είναι η νοοτροπία η δική του και ορισμένων δικών του. Αυτός ο στραβός κι ανάποδος τρόπος σκέψης που αφορίζει κάθε τι καινούργιο και που κάνει μπίζνα μόνο με τους κολλητούς.

Ούτε βέβαια μου ’πε πως είναι καιρός πια να αποσυρθεί μια γενιά πολιτικάντηδων σαν κι εκείνον, η οποία –ξεπερασμένη πια και με δοσμένα από καιρό τα δείγματα γραφής τηςαποφαίνεται από καθέδρας για τις πράξεις και παραλείψεις των άλλων και ποτέ για τις δικές της.

Τον άφησα την ώρα που κάτι μπαμπάλιζε πως έπρεπε λέει να φύγει, να προλάβει τον εσπερινό και κάτι τέτοια. «Βέβαια», σκέφτηκα από μέσα μου, «οι μεγάλοι σταυροί συμπληρώνουν το κάδρο του «μετά φόβου Θεού» καλού υποψηφίου».

Όπως καταλαβαίνετε, ατύχησε. Δεν θα τον ψηφίσω…