Ο μεγάλος σπαρταθλητής Γιάννης Δημόπουλος μιλά στο laconialive.gr

0
2147

Ο Γιάννης Δημόπουλος, πρόεδρος του συλλόγου “Σπαρτιάτες Δρομείς”, γεννήθηκε το 1970 στην Αμερική από μετανάστες γονείς με καταγωγή από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Από το 1983 διαμένει στον Καραβά δήμου Σπάρτης. Είναι καθηγητής αγγλικών και προπονητής σε αθλήματα αντοχής, απόφοιτος της ακαδημίας προπονητών της Αμερικής North American Academy of Sports and Fitness Professions. Είναι παντρεμένος κι έχει δύο παιδιά, έναν γιο 3 και μια κόρη 12 ετών. Έχει συμμετάσχει και τερματίσει στο “Σπάρταθλον” το 2012 και το 2015. Ο Γιάννης Δημόπουλος είναι ο δεύτερος σπαρτιάτης που τερμάτισε στο “Σπάρταθλον” μετά τον Κώστα Μιχαλόπουλο το 2000. Φέτος για πρώτη φορά δεν θα συμμετάσχει στον αγώνα ως αθλητής αλλά ως προπονητής του Τάσου Τσουλόγιαννη.

Το laconialive.gr συνομίλησε μαζί του λίγες ημέρες πριν το 34ο “Σπάρταθλον”, έχοντας την ευκαιρία να του θέσει ερωτήματα σε σχέση με την προσωπική του αθλητική πορεία, τον τρόπο που κανείς προσεγγίζει τον αθλητισμό, τον σύλλογο “Spartan Runners” και φυσικά όλα όσα θέλουμε να μάθουμε σε σχέση με τον υπεραγώνα των 246 χλμ.

Τι είναι αυτό που σας ώθησε και σας οδήγησε στον αθλητισμό και ειδικότερα στην κάλυψη μακρινών αποστάσεων;

Με τον αθλητισμό ξεκίνησα σε πολύ μικρή ηλικία, 5-6 χρονών. Έχω μεγαλώσει στην Αμερική. Κατά καιρούς έχω κάνει διάφορα αθλήματα: χόκεϋ στον πάγο, ποδόσφαιρο. Επειδή αγαπώ πολύ τον αθλητισμό, έβλεπα ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχει ημερομηνία λήξης, οι αθλητές στα 35 περίπου σταματάνε γιατί τραυματίζονται ή δεν μπορούν να συνεχίσουν. Πάντα είχα στο μυαλό μου τι θα κάνω μετά, γιατί θέλω να συνεχίσω τον αθλητισμό για μια ζωή. Έβλεπα που έρχονταν πολλοί ξένοι αθλητές και μεγαλύτεροι σε ηλικία και έτρεχαν στο “Σπάρταθλον” και τότε αποφάσισα να αφήσω το ποδόσφαιρο και να ασχοληθώ με το τρέξιμο, που μπορώ να το κάνω εφ’ όρου ζωής.

Δεν ξεκίνησα να κάνω υπεραποστάσεις. Απλώς ξεκίνησα να τρέχω για την υγεία μου και επειδή είναι μια δραστηριότητα που σε κάνει να νιώθεις όμορφα μετά. Αντί να πιω καφέ το πρωί για να ξυπνήσω, προτιμώ να πηγαίνω για τρέξιμο και μετά αισθάνομαι όμορφα όλη την υπόλοιπη ημέρα. Σιγά-σιγά ασχολήθηκα πιο αγωνιστικά, έβαλα κάποιους στόχους και είπα να δοκιμάσω και τις μεγάλες αποστάσεις, όχι βέβαια απευθείας το “Σπάρταθλον”. Σταδιακά νομίζω ο καθένας κάπως έτσι ξεκινάει.

Μπορεί ο καθένας, σε όποια ηλικία, να γίνει αθλητής υπεραποστάσεων ή χρειάζεται αθλητικό υπόβαθρο από νωρίς;

Σίγουρα κάποιος έχει ένα πλεονέκτημα όταν έχει ασχοληθεί από μικρός με τον αθλητισμό. Πολλές φορές λέμε ότι έχει περισσότερη σημασία η dimopoulos-giannis-1προπονητική ηλικία, δηλαδή πόσο καιρό ασχολείται κάποιος με ένα άθλημα. Για παράδειγμα μπορεί κάποιος να είναι 50 χρονών και να τρέχει 2 χρόνια, άρα η προπονητική του ηλικία είναι 2 ετών, ενώ κάποιος στα 20 μπορεί να τρέχει από την ηλικία των 10, οπότε έχει 10 χρόνια προπονητική ηλικία.

Άρα κάποιος που έχει ασχοληθεί όχι απαραίτητα με το τρέξιμο αλλά με κάποιο άλλο άθλημα έχει ένα πλεονέκτημα και βοηθάει στην εξέλιξή του αργότερα, ωστόσο υπάρχουν και πολλά παραδείγματα ανθρώπων που έχουν ξεκινήσει σε μεγάλες ηλικίες κι έχουν καταφέρει σπουδαία πράγματα.

Ποιον θαυμάζετε; Έχετε κάποιον ως πρότυπο;

Κάθε χρόνο όταν έβλεπα τους τερματισμούς, πριν ασχοληθώ με τέτοιες αποστάσεις, το θεωρούσα κάτι το αδύνατο. Άρα μπορώ να πω ότι θαύμαζα κι είχα πρότυπο όλους αυτούς τους ανθρώπους κάθε ηλικίας που έρχονταν από διάφορες χώρες και έκαναν έναν τέτοιο αγώνα, μία τέτοια υπέρβαση. Δεν έχει σημασία τι επίδοση σημείωναν, από τον πρώτο έως τον τελευταίο. Και μόνο το θάρρος να σταθείς στην εκκίνηση, ακόμα κι αν δεν καταφέρεις να τερματίσεις, σε κάνει πρότυπο.

Πριν από τη συμμετοχή σας σε αγώνες προπονείστε σκληρά; Πόσο απαιτητική είναι η προπόνηση; Είναι καθημερινή;

Όταν ασχολείσαι με τις μεγάλες αποστάσεις, οι απαιτήσεις είναι σίγουρα μεγάλες -και ειδικά για έναν αγώνα όπως το “Σπάρταθλον”. Εγώ προπονούμαι όλο το χρόνο, δεν σταματάω, αλλά κάθε φορά αλλάζω στόχους. Δεν είναι οι στόχοι μου πάντα οι υπεραποστάσεις, τρέχω και σε μικρότερες διαδρομές, σε μαραθωνίους κλπ. Το τρέξιμο έχει πολύ μεγάλη ποικιλία και γι’ αυτό μ’ αρέσει πάρα πολύ. Είναι τελείως διαφορετικό να τρέχεις σε έναν αγώνα 10 χλμ, που στηρίζεται κυρίως στην ταχύτητα, κι άλλο να τρέχεις 100-200 χλμ ή σε αγώνες στο βουνό, που έχουν άλλες απαιτήσεις και προπονητική.

Ακολουθείτε συγκεκριμένη διατροφή; Περιέχει ίσως κάποια συμπληρώματα;

Όχι, συμπληρώματα δεν παίρνουμε, σίγουρα όμως προσέχουμε. Η καλύτερη πηγή βιταμινών κλπ είναι η διατροφή. Όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με τον αθλητισμό, βλέπεις πως αθλητισμός και διατροφή πάνε χέρι-χέρι. Σε γενικές γραμμές τρεφόμαστε με πολλά λαχανικά και φρούτα, ζυμαρικά ολικής άλεσης, καστανό ρύζι, κρέας άπαχο κλπ. Αποφεύγουμε αυτά που ξέρουμε όλοι πως πρέπει να αποφεύγουμε.

Φαντάζομαι ότι αγώνες και προπονήσεις καταναλώνουν πολύ χρόνο από τη ζωή σας. Πώς καταφέρνετε να συνδυάζετε εργασία και τρέξιμο;

Όταν κάτι πραγματικά το αγαπάς, θα βρεις χρόνο να το κάνεις. Θα προσπαθήσω να βρω χρόνο. Μπορεί να τον στερηθώ από τον ύπνο μου. Μπορεί να μη βγω βόλτα με την παρέα μου, αλλά να προτιμήσω να τρέξω. Τρέχω πολλά χρόνια, κι έχει γίνει τρόπος ζωής πια για μένα. Ξυπνάω το πρωί και το πρώτο που θα κάνω είναι να βάλω τα παπούτσια και να πάω για τρέξιμο.

Ο Ivan Cudin, που έχει κερδίσει το “Σπάρταθλον” τρεις φορές, είναι ένα ακόμα παράδειγμα. Ο Cudin ξέρω ότι δουλεύει σε μια πολιτεία περίπου 200 χλμ μακριά από την πόλη που μένει, οπότε γυρίζει σπίτι του αργά το απόγευμα. Ξέρω ότι προπονείται καθημερινά στο 45λεπτο διάλειμμα της δουλειάς του, και φυσικά τα σαββατοκύριακα, που κάνει τις μεγάλες προπονήσεις. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι επίσης ένας αμερικανός αθλητής που κέρδισε σε έναν ορεινό αγώνα. Ο συγκεκριμένος εργαζόταν σε καράβι κι έκανε όλες τις προπονήσεις πάνω σε αυτό ανεβοκατεβαίνοντας σκάλες!
Όταν λοιπόν υπάρχει θέληση να κάνεις κάτι, βρίσκεις τρόπο να το καταφέρεις.

Είναι μοναχική συνήθεια;

Τις περισσότερες ώρες ναι, τρέχουμε μόνοι μας. Τώρα με τη δημιουργία του συλλόγου “Spartan Runners” έχουμε καταφέρει να λειτουργούμε πιο ομαδικά. Για παράδειγμα στην προετοιμασία για το “Σπάρταθλον”. Τα σαββατοκύριακα, που ασχολούμαστε 7-8 ώρες με την προπόνηση, έρχονται και βοηθάνε όχι μόνο οι σπαρταθλητές αλλά και άλλα μέλη: συνοδεύουν τους αθλητές στην προπόνηση, μπορεί να τρέχουν κάποιο μέρος μαζί, ακολουθούν με το αυτοκίνητο με τα φαγητά, τα ρούχα των αθλητών κ.ά.

Ο σύλλογος “Spartan Runners” (“Σπαρτιάτες Δρομείς”) πότε ιδρύθηκε, από ποιους και τι σκοπό έχει;

Ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2015 και τώρα αριθμεί περίπου 80 μέλη. Απ’ αυτούς είμαστε 5 σπαρταθλητές, κάτι αρκετά σπάνιο για έναν σύλλογο.spartan-runners

Θέλω να σημειώσω εδώ ότι ο σύλλογος δεν απευθύνεται μόνο σε αθλητές αυτού του επιπέδου, αλλά σε όλους. Έχουμε αθλητές και αθλήτριες που όταν γράφτηκαν στο σύλλογο δεν είχαν τρέξει ποτέ. Υπάρχουν κοπέλες που δεν είχαν τρέξει ποτέ και τώρα ετοιμάζονται να λάβουν μέρος σε αγώνες 5 χλμ. Άλλα μέλη που πριν από 2-3 χρόνια ήταν υπέρβαροι και κάπνιζαν, του χρόνου ίσως να συμμετάσχουν και στο “Σπάρταθλον”. Έχουμε μέλη που τρέχουν αλλά και άλλους που ασχολούνται διαφορετικά. Έχουν για παράδειγμα οργανώσει αγώνες όπως πχ του Αφυσσού που έγινε πέρυσι για πρώτη φορά, στην Αναβρυτή, τον αγώνα “Ένας δρόμος γεμάτος ιστορία” 10 χλμ της Σπάρτης που διοργανώθηκε φέτος κλπ.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μπορεί ο καθένας να γίνει μέλος, δεν χρειάζεται να έχει κάποιο υπόβαθρο. Μπορεί αν θέλει να ξεκινήσει το τρέξιμο ή να γίνει απλώς εθελοντής στους αγώνες, επανδρώνοντας σταθμούς κ.ά. Στο “Σπάρταθλον”, για παράδειγμα, θα έχουμε και δικούς μας σταθμούς.

Μια ακόμα δράση του συλλόγου είναι οι ομιλίες σε σχολεία. Έχουμε διαπιστώσει ότι τα παιδιά το αντιμετωπίζουν πολύ ζεστά. Έχουν πολλές απορίες, πολλές ερωτήσεις.

Πώς μπορεί κάποιος να έρθει σε επικοινωνία με τον σύλλογο;

Μέσω e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση spartanrunners@yahoo.gr ή τηλεφωνικά στο 6942518048.

Τα μέλη του είναι όλοι λάκωνες;

Το 95% είναι. Είναι όμως και κάποιοι που μένουν εκτός Λακωνίας.

Κι από ηλικίες;

Όλες οι ηλικίες. Μπορώ να σκεφτώ μέλη από 18 μέχρι και 65 χρονών.

Πόσοι αθλητές του συλλόγου “Spartan Runners” θα συμμετάσχουν φέτος στο “Σπάρταθλον”;

Στο φετινό είναι ο Τάσος Τσουλόγιαννης, που τρέχει δεύτερη φορά. Από το 2012 που πρωτοτερμάτισα εγώ και μέχρι το 2016 συνέχεια έχουμε κάποια μέλη του συλλόγου που τρέχουν. Του χρόνου θα παρουσιαστούν και καινούργια άτομα.

Ας αναφερθούμε εκτενέστερα στο “Σπάρταθλον”. Είναι μια πολύωρη και κοπιαστική προσπάθεια. Τι σκέψεις περνάνε και κυριεύουν το σώμα καθ’ όλη τη διάρκεια;

Η προπόνηση και ο αγώνας είναι διαφορετικά. Στην προπόνηση μπορείς να σκέφτεσαι πολλά πράγματα: την καθημερινότητα, άλλα προβλήματα, τι θα κάνεις στη δουλειά μετά κτλ. Μέσα στον αγώνα είναι διαφορετικά τα πράγματα. Προσπαθείς να επικεντρωθείς στις ανάγκες που θα έχεις εκεί. Προσπαθείdimopoulos-giannis-3ς να ελέγξεις το σώμα σου, να προβλέψεις και να προνοήσεις τι θα συμβεί παρακάτω, από διατροφικές ανάγκες, από ενυδάτωση, από κούραση, από ενδεχόμενους τραυματισμούς κλπ. Το μεγαλύτερο διάστημα σκέφτεσαι πράγματα που αφορούν τον αγώνα και την οργάνωσή του. Φυσικά όταν τρέχεις έναν αγώνα 200 χλμ δεν σκέφτεσαι το τέλος από την αρχή. Βάζεις μικρούς στόχους και επικεντρώνεσαι στο πώς θα φτάσεις στον επόμενο σταθμό στα 2-3 χλμ. Ή μπορεί να επικεντρώνεσαι σε έναν κεντρικό σταθμό, όπως για παράδειγμα είναι η Κόρινθος ή το βουνό ή να περάσεις την Τεγέα. Βάζεις στο μυαλό σου σε πόσο χρόνο θέλεις να το κάνεις, σε τι κατάσταση προβλέπεις ότι θα ΄σαι, τι θα χρειαστείς διατροφικά κλπ.

Για τον τερματισμό το ξέρουμε – είναι έκρηξη συναισθημάτων. Στη διάρκεια του αγώνα υπάρχουν συναισθήματα; Ο αθλητής έχει κάποιο φόβο, κάποια ελπίδα;

Οι περισσότεροι ξεκινάμε με περισσότερη αγωνία στην αρχή ώσπου να εξελιχθεί λίγο ο αγώνας και να δούμε σε τι κατάσταση και σε τι μέρα βρισκόμαστε. Όσο περνάει η ώρα και βλέπεις ότι πηγαίνεις καλά, ανεβαίνει σιγά-σιγά η ψυχολογία, που είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον αγώνα. Βέβαια, όταν κάνεις τέτοιες αποστάσεις, ξέρεις από πριν ότι μέσα στον αγώνα θα υπάρχουν πολλά σκαμπανεβάσματα – τα έχεις άλλωστε αντιμετωπίσει και στην προπόνηση. Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να έχεις μια πολύ μεγάλη πτώση και τότε είναι που πρέπει να μείνεις θετικός και να σκέφτεσαι πως κάποια στιγμή θα το ξεπεράσεις. Να σκέφτεσαι πως μπορεί τώρα να πονάς και να υποφέρεις, αλλά σε μία, δύο, σε τρεις ώρες θα γυρίσει. Αυτό συμβαίνει μέσα στον αγώνα. Εκεί που βλέπεις έναν αθλητή και λες ότι έχει τόσα προβλήματα από νωρίς που αποκλείεται να συνεχίσει, εκεί μετά από 2-3 ώρες είναι μεταμορφωμένος και τρέχει εντελώς ξεκούραστα.

dimopoulos-giannis-2

Έτσι θεωρώ πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε και τη ζωή, που δεν είναι πάντα εύκολη. Πρέπει κάποιες φορές να ζοριστούμε και να παλέψουμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και τα προβλήματα.

Μετά την υποδοχή ηρώων στη Σπάρτη, σβήνουν τα φώτα. Τι γίνεται από κει και πέρα; Η Πολιτεία πώς σας αντιμετωπίζει;

dimopoulos-giannis-4

Ο δήμος Σπάρτης μάς παρέχει κάποια πράγματα. Καταρχάς είμαστε τυχεροί που ζούμε σε μια πόλη σαν τη Σπάρτη. Έχουμε το στάδιο όπου μπορούμε να προπονούμαστε, διαθέτουμε χώρους όπως το πάρκο Γουδέ, το Σαϊνοπούλειο, είμαστε πάρα πολύ κοντά στο βουνό επίσης. Το Παρόρι, ο Μυστράς, η Αναβρυτή, το Καστόρι είναι σημεία που μπορούμε να κάνουμε προπόνηση. Ακόμη το κολυμβητήριο, στο οποίο ο δήμος μάς παρέχει δωρεάν πρόσβαση, είναι χώρος που μας βοηθάει πολύ στην προπόνησή μας. Επιπλέον ο δήμος καλύπτει το οικονομικό κόστος συμμετοχής μας στο “Σπάρταθλον”. Θα έλεγα λοιπόν ότι κάνει κι αυτός τις προσπάθειές του.

Πέρα από το δήμο, σε επίπεδο κεντρικής Πολιτείας, υπάρχει κάποια υποστήριξη;

Όχι, δεν θα έλεγα ότι υπάρχει.

Δώστε μας τρεις λέξεις που περιγράφουν για εσάς το “Σπάρταθλον”.

Στόχος, γιατί πρέπει να βάλεις στόχο.
Υπέρβαση, γιατί πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.
Ιστορία, διότι είναι το ιστορικό υπόβαθρο που κάνει αυτόν τον υπεραγώνα τόσο ξεχωριστό και δίνει κίνητρο στον αθλητή.

Είστε πολύ έμπειρος δρομέας. Πιστεύετε ότι θα μπορούσε κάτι να αλλάξει, να βελτιωθεί σε σχέση με τη διοργάνωση του “Σπάρταθλον”; Υπάρχει κάτι που “χαλάει” τους δρομείς;

Κάθε χρόνο γίνονται κάποιες παρατηρήσεις για όποια ελαττώματα υπάρχουν και νομίζω πως γίνονται προσπάθειες να βελτιωθούν. Όσον αφορά εμάς στη Σπάρτη και το κομμάτι του τερματισμού -γιατί γι’ αυτό το κομμάτι είναι υπεύθυνη η Σπάρτη- κάθε χρόνο υπάρχουν βελτιώσεις. Εμείς ως σύλλογος έχουμε κάνει αρκετές προτάσεις κι έχουμε μια καλή συνεργασία με τον Αθλητικό Οργανισμό και με το δήμο γενικότερα, όπως και με τη Λέσχη Φωτογραφίας Σπάρτης. Όλοι μαζί συνεργαζόμαστε για να κάνουμε τον αγώνα καλύτερο.

Κλείνοντας, τι συμβουλεύετε τους νέους αλλά και μεγαλύτερους σε σχέση με τον αθλητισμό;

Ο λόγος που δημιουργήσαμε το σύλλογο ήταν για να παρακινήσουμε τον κόσμο να αθληθεί. Δεν είναι απαραίτητο να γίνουν όλοι σπαρταθλητές, μπορεί απλά κάποιος να θέλει να αλλάξει τρόπο ζωής, να αδυνατίσει λίγο ή να κόψει το κάπνισμα ή απλά να σηκωθεί από τον καναπέ και να αρχίσει να περπατάει. Όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με το τρέξιμο και τον αθλητισμό, αρχίζεις σιγά-σιγά να θέλεις να τρέφεσαι πιο σωστά, να κοιμάσαι λίγο πιο νωρίς το βράδυ – το ένα οδηγεί στο άλλο. Όταν ασχολείσαι με τον αθλητισμό, στόχος είναι να βελτιώσεις την υγεία σου και ποτέ δεν είναι αργά. Ο άνθρωπος ό,τι βάλει στο μυαλό του μπορεί να το κάνει.

 

(το τμήμα του φωτογραφικού που δεν φέρει λογότυπο είναι του Πολιτιστικού Συλλόγου Καραβά, ο οποίος στηρίζει τον υπεραθλητή)