Ο “big brother” πνίγει τη μόρφωση

του Περικλή Λαμπρινού


Το σχολείο δεν είναι ριάλιτι. Προσφέρει στην κοινωνία ολοκληρωμένους ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούν την ουσία στη ζωή, στη φιλία, στην αγάπη, στην τέχνη. Πλάθει, δηλαδή, δημιουργικούς ανθρώπους, γιατί είναι και το ίδιο δημιουργικό. Προετοιμάζει τους αυριανούς επιστήμονες, εκείνους που θα αφιερώσουν την έρευνά τους στο κοινό καλό.

Η κάμερα εισβάλλει στον προσωπικό χώρο των μαθητών, μετατρέπει σε θέαμα τα σχολικά μαθήματα, αλλοιώνει τον χαρακτήρα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εκθέτει σε σχόλια όχι μόνο τους καθηγητές αλλά και τον μαθητικό κόσμο και διαρρηγνύει κάθε παιδαγωγική σχέση επικοινωνίας, εμπιστοσύνης και εμπιστευτικότητας μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών.

Με ανοιχτή κάμερα, δεν θα έχουμε “πραγματικό” μάθημα αλλά εκπαιδευτικούς και μαθητές σε ρόλους ηθοποιών.

Ο εκπαιδευτικός είναι συνοδοιπόρος και συνταξιδιώτης του μαθητή στο ταξίδι της γνώσης, καλλιεργεί την κρίση και το διερευνητικό πνεύμα του νέου, δίνοντάς του την ευκαιρία να σκεφτεί, να συνδυάσει και να δράσει ως αυτόνομη προσωπικότητα. Μια προσωπικότητα που θα αγαπήσει τη γνώση και το σχολείο.

Η σχέση που γεννάται και χτίζεται ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή είναι ιδιαίτερη, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος της μαθησιακής διαδικασίας ενώ συνάμα διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού.

Γι’ αυτό, άλλωστε, όλοι θυμόμαστε με χαμόγελο τον δάσκαλο, εκείνον τον άνθρωπο που μας δίδαξε μαθήματα σχολείου και μαθήματα ζωής! Πάντα στο μυαλό μας θα είναι “ο δάσκαλος” και στη λέξη αυτή θα περικλείονται γνώσεις και συναισθήματα των πιο ξένοιαστών μας χρόνων!