Παλαιοί δάσκαλοι και δασκάλες του 3ου δημοτικού σχολείου Σπάρτης

γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος


Τώρα που φτάσαμε κοντά στην κορυφή και αφιερώνουμε όλο και περισσότερο χρόνο αναδιφώντας στο τεφτέρι της ζωής με τους παλιούς λογαριασμούς, μπορούμε να θυμόμαστε, όλο και πιο συχνά, τους παλιούς δασκάλους μας, εκείνους τους δεύτερους γονείς, που μέσα στις τάξεις των σχολείων μάς δίδαξαν όχι μόνο τα γράμματα αλλά και ήθος και τρόπο ζωής.

Δάσκαλοι που την προσωνυμία “Κύριε” και “Κυρία” που τους απευθύναμε καθημερινά, την είχαν κερδίσει επάξια μέσα κι έξω απ’ το σχολείο, δάσκαλοι που καθημερινά έκαναν την ψυχή τους “άρτον επιούσιον” και τον μοιράζονταν μαζί μας, δάσκαλοι που για κορυφαία αρετή τους είχανε την αγάπη για μας, τα “παιδιά” τους, τους μαθητές τους, που οι απλοί άνθρωποι άφηναν με εμπιστοσύνη στα χέρια τους .

Δεν ήταν τέλειοι, δεν τα ήξεραν όλα, όμως είχανε μέσα τους την ακοίμητη φλόγα του Δασκάλου, που όλα τα εξάγνιζε, τη φλόγα που τους πυρπολούσε, τη φλόγα που εμείς οι μαθητές τους τη βλέπαμε να καίει καθημερινά και νιώθαμε τη ζεστασιά της.

Σήμερα αυτοί οι παλιοί μας Δάσκαλοι βρίσκονται στο εικονοστάσι της ψυχής μας και μόνο το καντήλι της μνήμης καίει πάντα άσβεστο μπροστά στις μορφές τους.

Τότε που πηγαίναμε εμείς σχολείο δεν είχαμε δώρα να τους δώσουμε σαν τέλειωνε η σχολική χρονιά, άλλωστε δε συνηθιζότανε κιόλας. Έτσι, η αγάπη και το ευχαριστώ μας είναι τα μόνα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε, σήμερα, στη μνήμη τους.

Η φωτογραφία είναι μπροστά στο νέο κτήριο του 3ου δημοτικού Σχολείου Σπάρτης, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και εικονίζονται, από αριστερά:

Επάνω σειρά: Διαμαντής Παναγιώτης, Μαστραποστόλης Ευάγγελος, Εξαρχάκος Χρήστος, Μπουκουρώνης Δημήτριος.

Κάτω σειρά: Βαρζακάκου Ελένη, Πιτσούνη Χριστίνα, Κωνστανταρόγιαννη Σοφία, Μπουκουρώνη Άννα.

Φωτισμένε δάσκαλε – δασκάλα

Μια ζωή δοσμένη στο παιδί

Μια ζωή δοσμένη στη ελπίδα

Η Κλωθώ η μοίρα σου η καλή

να σου δίνει ένα στεφάνι είδα.

Έσπειρες της γνώσης τον καρπό

φωτισμένε δάσκαλε – δασκάλα,

κι ανέβηκες μαζί με τα παιδιά

της αγάπης του Θεού τη σκάλα.

Γεύτηκες και πίκρες και χαρές,

έδωσες το νου και την ψυχή σου

και σ’ αυτή τη στράτα της ζωής

άκουσα να λες την προσευχή σου.

Ποια ’ναι η δική σου απαντοχή,

πόσα σκούπισες ματάκια δακρυσμένα,

π’ αμίλητα ρωτούσανε:

Γιατί των αγγέλων τα φτερά είναι κομμένα!

Ιωάννα Βιτσικουνάκη

ΥΓ: (Την κ. Σοφία Κωνστανταρόγιαννη την είχα δασκάλα στη Α΄και Β΄ τάξη του παλιού Τρίτου (1960 -1962) και τον κ. Βαγγέλη Μαστραποστόλη στην Ε΄και ΣΤ΄ (1964 -1966). Την κ. Ελένη Βαρζακάκου την “πρόλαβα” ως συνάδελφο στο 2ο δημοτικό σχολείο όπου ήταν διευθύντρια πριν από την συνταξιοδότησή της).