Πανδημία Κορονοϊού: Προβληματισμός και ανασυγκρότηση στη θέση του πανικού

stilo

γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος


1. Η πανδημία του κορονοϊού γεννήθηκε μέσα στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα της παγκοσμιοποίησης και του δημιούργησε προβλήματα μπλοκάροντας διάφορες ζωτικές του διαδικασίες. Τα κράτη, ως πολιτικοί εκφραστές του συστήματος, θέσπισαν πρωτοφανείς περιορισμούς και απαγορεύσεις στους “υπηκόους” τους, επεμβαίνοντας στα συμπτώματα κι αφήνοντας απ’ έξω τις αιτίες του προβλήματος. Μένει να δούμε αν αυτήν την κρίση, το σύστημα θα την μετατρέψει (εκτός άλλων) και σε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ποθούμενη 4η “βιομηχανική επανάσταση”, με εργαζόμενους χωρίς διασφαλίσεις, πλήρως απαξιωμένους και απομονωμένους, με μια κοινωνία απόλυτα ελεγχόμενη από την κεντρική εξουσία και σε διαρκή καταστολή, με εταιρείες που θα ξοδεύουν λιγότερα και θα εισπράττουν περισσότερα.

2. Αν ένας νέος ιός, έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα, κατάφερε από ένα ζώο να περάσει τον άνθρωπο, μήπως η αιτία είναι οι κλιματικές αλλαγές που έχει προκαλέσει το σύστημα στον πλανήτη με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος; Διότι είναι γνωστό ότι οι κλιματικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν μετατρέψει συγκεκριμένα περιβάλλοντα που παλαιότερα ήταν πιο εχθρικά σε μικροοργανισμούς, σε κατάλληλα και φιλικά γι’ αυτούς.

3. Αν, πάλι, ο κορονοϊός ξέφυγε από κάποιο κινέζικο εργοστάσιο όπου ο στρατός κάνει πειράματα για όπλα βιολογικού πολέμου ή, αλλιώς, ξεκίνησε ως “βιολογικός-οικονομικός πόλεμος των ΗΠΑ κατά της Κίνας” ή, τέλος, δημιουργήθηκε από το περίφημο “διεθνές πείραμα” του 2015 (ΗΠΑ, Ελβετία, Κίνα) ως υβριδικός ιός από συνδυασμό ιού των νυχτερίδων με τον φονικό ιό του SARS (επιθεώρηση Nature Medicine), τότε, μας σκοτώνει το ίδιο το σύστημα, το οποίο υποτίθεται πως προσπαθεί να μας προστατεύσει.

4. Τι άλλο από κερδοσκοπικά παιχνίδια και τεράστια οικονομικά συμφέροντα που επενδύονται στην πανδημία αποκαλύπτει ο “πόλεμος” Γερμανίας – ΗΠΑ αλλά και των παγκόσμιων φαρμακευτικών κολοσσών για το φάρμακο και το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού;

5. Ποιος μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η λαίλαπα κατά της ανθρώπινης κοινότητας δεν οφείλεται στο κυρίαρχο πρότυπο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας που χωρίζει τον κόσμο σε αναπτυγμένο και υπανάπτυκτο, που εντατικοποιεί την εργασία, μετατρέπει την παραγόμενη ποσότητα σε υπεραξία, επιδιώκει το μέγιστο κέρδος με κάθε τίμημα, δημιουργεί αστυφιλία και γιγαντουπόλεις και καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον;

6. Πόσο ειλικρινής μπορεί να είναι η όψιμη αγωνία των πολιτικών εκφραστών του συστήματος για την ενδεχόμενη κατάρρευση των συστημάτων υγείας των κρατών τους, όταν αυτοί οι ίδιοι μειώνουν τις δαπάνες για την υγεία, υποβαθμίζουν και απαξιώνουν συνεχώς το δημόσιο σύστημα υγείας, ενώ την ίδια στιγμή απογειώνουν τις στρατιωτικές δαπάνες και τους εξοπλισμούς; Πόσοι άνθρωποι θα σώζονταν από την πανδημία αν οι επιλογές τους ήταν προς στην αντίθετη κατεύθυνση;

7. Το σύστημα των ισχυρών της γης “ευαισθητοποιείται” μόνο όταν το “κακό” αγγίξει την πόρτα του και τεθεί σε κίνδυνο η “αυτοκρατορία” τους. Όταν το “κακό” (πόλεμοι, φτώχεια, πείνα, δίψα, επιδημίες, λιμοί, λοιμοί κλπ, κλπ) αφορούν τους φτωχούς κι εκμεταλλευόμενους του λεγόμενου 3ου κόσμου, τότε ως Πόντιοι Πιλάτοι “νίπτουν τα χείρας των” αποποιούμενοι κάθε ευθύνη.

8. Τα μέτρα και οι ποινές με αφορμή την πανδημία έχουν έναν ξεκάθαρα ταξικό χαρακτήρα, αφού αφορούν και θίγουν τους “μικρούς”, αφήνοντας αλώβητους τους “μεγάλους”, οι οποίοι κερδοφορούν εν μέσω κρίσης, την ώρα που οι εργαζόμενοι ωθούνται μαζικά στην ανεργία και στη φτώχεια και οι μικρομεσαίοι στο οριστικό λουκέτο των επιχειρήσεών τους.

9. Όσο περισσότερο προχωράμε μέσα στην πρωτοφανή αυτή κρίση του 21ου αιώνα κι όσο αρχίζουμε να ξεπερνάμε τον πανικό και τον τρόμο που σπέρνει καθημερινά το σύστημα, ανασυγκροτώντας τη σκέψη και τον προβληματισμό μας, τόσο περισσότερο θα ξεπηδούν και θα προβάλλουν, αυθόρμητα, προβληματισμοί, ερωτήματα, και αμφισβητήσεις, που θα αναζητούν τις βαθύτερες και πραγματικές προεκτάσεις και αιτίες της κρίσης αυτής, η οποία, όταν θα ξεπεραστεί ως πανδημία, θα παραμείνει, για πολλά – πολλά χρόνια, ως βαθιά οικονομική, ανθρωπιστική και κοινωνική κρίση για όσους βρίσκονται στο από κάτω μέρος του τροχού.