Πανελλήνιες εξετάσεις και ταξική επιλογή


γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος


Κάθε χρόνο, στην περίοδο των πανελλήνιων εξετάσεων, ένα ερώτημα γεννάται από τις στάχτες των εξετάσεων των προηγούμενων ετών και τίθεται ενώπιον της ελληνικής πολιτείας, η οποία μέσω των θεσμικών της οργάνων διενεργεί τις εξετάσεις κι επιλέγει τα θέματα: Αν ένας μαθητής εμπιστευθεί το ελληνικό δημόσιο σχολείο (και δη το λύκειο) και προσέλθει στις εξετάσεις χωρίς φροντιστήρια, ιδιαίτερα κλπ, με μοναδικά εφόδια αυτά που έχει αποκομίσει από το σχολείο, έχει πιθανότητες να επιτύχει;

ΟΛΟΙ ξέρουν πολύ καλά πως η απάντηση είναι ΟΧΙ. Κι αυτό, όχι λόγω ποιότητας κι επάρκειας των καθηγητών όπως ίσως επιχειρηματολογήσουν -εκ του προχείρου- κάποιοι που στρουθοκαμηλίζουν και δεν θέλουν να δουν τις πραγματικές αιτίες, αλλά λόγω της διαρκούς υποβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας (υποχρηματοδότηση, χαμηλοί μισθοί εκπ/κών, υποστελέχωση, ακατάλληλα βιβλία και προγράμματα, έλλειψη υποδομών, αντιμεταρρυθμίσεις κ.ά.π).

Επομένως, το ίδιο το εξεταστικό σύστημα, δηλαδή η ίδια η ελληνική πολιτεία, με τα πολύ απαιτητικά θέματα που βάζει στις πανελλήνιες εξετάσεις, ΑΠΑΞΙΩΝΕΙ συνειδητά και σκόπιμα το δικό της σχολείο κι εξωθεί πιεστικά κι εκβιαστικά τους μαθητές στην παραπαιδεία, όπου ανάλογα με το χρήμα που διαθέτει (αν διαθέτει) ο κάθε γονιός εξασφαλίζει το αντίστοιχο ποσοστό πιθανοτήτων επιτυχίας του παιδιού του.

Άρα η επιλογή που το ελληνικό σχολικό σύστημα κάνει όλα αυτά τα χρόνια μέσω των πανελλήνιων εξετάσεων είναι (κι αυτό έχει αποδειχθεί ΚΑΙ επιστημονικά) αυστηρά ταξική:

«Η πρόσφατη ανάδυση του φαινόμενου στην ελληνική βιβλιογραφία εναρμόνισε και τυπικά την Ελλάδα με την παγκόσμια πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία “οι άριστοι μαθητές είναι τα παιδιά των προνομιούχων, και κακοί μαθητές τα παιδιά των αγροτών, εργατών και τεχνιτών”.

Στην Ελλάδα, τα παιδιά που φοιτούν στα ΑΕΙ προέρχονται κατά 26,3% από πατέρα ανώτερων επαγγελμάτων, το 25,5% από εργατική οικογένεια και το 5,6% από γονείς αγρότες, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά σύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας είναι 12,1%, 53,4% και 18% (Φραγκουδάκη, 2001, σ. 101).

«Ταξικές διαφορές στην εκπαίδευση», Γιώργος Μπουγελέκας

Η Εφημερίδα των Συντακτών – 20.12.2014

Πίσω λοιπόν από την αγωνία, το άγχος, τις οικονομικές θυσίες και τη φετιχοποίηση – θεοποίηση των πανελλήνιων εξετάσεων, οφείλουν οι λαϊκές οικογένειες που είναι πιασμένες (ή πρόκειται να πιαστούν) στον ιστό του τέρατος που λέγεται «πανελλήνιες εξετάσεις» να δουν την αιτιοκρατία του φαινομένου, να κατανοήσουν «το πλαίσιο υποταγής του Σχολείου στην Αγορά κι ακόμη χειρότερα τη μετατροπή του ίδιου του Σχολείου σε μια ιδιότυπη Αγορά», και να παλέψουν πολιτικά για την ανατροπή του συστήματος που κυβερνά τον τόπο.

Μέσα σ’ αυτήν την ανατροπή θα βρίσκεται και το μέλλον των παιδιών του λαού.