Σπάρτη: Βρασίδου 98 και Αγίου Νίκωνος

του Βαγγέλη Μητράκου


Έγραφα, προ ημερών, για ένα όμορφο σπίτι που κατεδαφίστηκε πρόσφατα στη γωνία Διοσκούρων (αρ. 20) και Αγ. Νίκωνος.

Τώρα, στην ίδια γειτονιά (Βρασίδου 98 & Αγ. Νίκωνος), στην προηγούμενη ακριβώς γωνία επί της Αγ. Νίκωνος, ετοιμάζεται “να αφήσει την τελευταία του πνοή” ένα ακόμα “αδελφό” σπίτι της Σπάρτης, ένα ακόμα σπίτι που θύμιζε την ξεχασμένη χάρη της πόλης μας.

Ήδη ζώστηκε από τα “προστατευτικά” ικριώματα με τα σάβανα του Γολγοθά της “σταύρωσης” των παλαιών σπιτιών και αναμένει το μοιραίο .

Μιας και δεν θα το ξαναδούμε, ποτέ πια, ας πούμε δυο λόγια, τιμής (και μνήμης) ένεκεν:

Το παλαιό αυτό σπίτι της πόλης μας, υπήρξε ένα “αυστηρό”, επιβλητικό, λιθόχτιστο, διώροφο σπίτι.

Μοναδικό του στολίδι ήταν το περίτεχνο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού του (καράβολα δουλεμένα στο χέρι μαζί με χυτά στοιχεία), τα παλιά του τα κεραμίδια που προεξείχαν, χωρίς γείσο, στην άκρη της τετράρριχτης στέγης και η καμινάδα από τη φουφού της παλιάς κουζίνας στο πίσω μέρος.

Παρ’ όλο που δεν είχε τα στολίσματα των νεοκλασικών σε εντυπωσίαζε με τον όγκο του και την σπαρτιάτικη λιτότητά του και με τις παλιές ώχρες που αναπνέει ακόμα.

Στο ισόγειο είχαν διασωθεί μερικά παραδοσιακά παράθυρα με την ελαφριά καμάρα στο πάνω μέρος και τα ξύλινα συμπαγή παντζούρια (σκιάδια) από μέσα, έτσι όπως γινότανε παλιά.

Είχε μιαν αυλή στο πλάι (επί της Βρασίδου) και μια τσιμεντένια σκάλα με βεράντα για να ανεβαίνουν και να μπαίνουν στο “πάνω σπίτι” οι νοικοκυραίοι του.

Είχε κι έναν κήπο με δέντρα στο πίσω μέρος και μια μάντρα ψηλή, εκεί που σήμερα απλώνεται ο κισσός για να σκουπίσει τα δάκρυα του χαμού του.

Όπως αναρωτήθηκε κάποιος ευαίσθητος αρχιτέκτονας:

“Εύκολα γκρεμίζουμε το παλιό, τι χτίζουμε όμως στη θέση του;”.