“Τα άτομα με αναπηρία αξίζουν το θαυμασμό μας”

0
369
paraolympiakoi agones

paraolympiakoi agones

γράφει η Πηνελόπη Χριστάκου, δασκάλα στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Σπάρτης

________________________________________________________________________________

Το υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, αναγνωρίζοντας την παρεμβατική δυναμική του αθλητισμού στην ισόρροπη ψυχοκινητική ανάπτυξη των μαθητών, θεσμοθέτησε ως πανελλήνια ημέρα σχολικού αθλητισμού την πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου κάθε σχολικού έτους.

Καθώς το 2016 είναι έτος διεξαγωγής ολυμπιακών και παραολυμπιακών αγώνων, ο θεματικός άξονας που ορίστηκε φέτος από το υπουργείο ήταν «Σχολικός αθλητισμός – Συμμετέχω και μαθαίνω τα ολυμπιακά ιδεώδη μέσα από τα ολυμπιακά και παραολυμπιακά αθλήματα».

Στις 5 Οκτωβρίου στο σχολείο μας οργανώσαμε αθλητικές κι άλλες παράλληλες δραστηριότητες που συνάδουν με το ολυμπιακό πνεύμα και τις ολυμπιακές αξίες˙ την αξία της συμμετοχής, τις ίσες ευκαιρίες χωρίς διακρίσεις, την ολυμπιακή εκεχειρία, το ευ αγωνίζεσθαι κλπ.

Με αφορμή αυτή την ημέρα, ας θυμηθούμε την ιστορία των παραολυμπιακών αγώνων κι ας ρίξουμε τη ματιά μας στους ανάπηρους αθλητές, αλλά και στα μαθήματα ζωής που μας δίνουν όλα τα άτομα με αναπηρία.

Όταν διαπιστώθηκε πως οι παραδοσιακές μέθοδοι αποκατάστασης των αναπήρων πολέμου, μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, δεν κάλυπταν ικανοποιητικά τις ιατρικές και ψυχολογικές ανάγκες των τραυματιών, ο δρ σερ Λάνβιτς Γκούντμαν ίδρυσε στη Μεγάλη Βρετανία τον Φεβρουάριο του 1944 το κέντρο για τα άτομα με αναπηρία από τραυματισμούς του νωτιαίου μυελού, το οποίο συνετέλεσε στο να γίνει ο αθλητισμός αναπόσπαστο μέρος της θεραπείας και αποκατάστασης των ασθενών. Τα θετικά αποτελέσματα από τη θεραπευτική προσέγγιση του κέντρου οδήγησαν τον Γκούντμαν στην οργάνωση των πρώτων αγώνων τον Ιούλιο του 1948, στο Στόουκ Μάντεβιλ της Μεγάλης Βρετανίας. Το 1958, ο Γκούντμαν και άλλοι εξέχοντες επιστήμονες ζήτησαν να πραγματοποιηθούν διεθνείς αγώνες και μάλιστα στη Ρώμη, που το 1960 θα φιλοξενούσε τους ολυμπιακούς αγώνες. H πρόταση έγινε αποδεκτή. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία των παραολυμπιακών αγώνων.

Οι παραολυμπιακοί αγώνες αποτελούν το κορυφαίο αθλητικό γεγονός για αθλητές με αναπηρία υψηλών επιδόσεων και τη δεύτερη σε μέγεθος διοργάνωση μετά τους ολυμπιακούς αγώνες. Από το 1988 πραγματοποιούνται στην ίδια πόλη με τους ολυμπιακούς. [παρά: μαζί, κοντά, δίπλα. Δηλαδή αγώνες που τελούνται μαζί με τους ολυμπιακούς κι έχουν την ίδια αξία]

Οι παραολυμπιακοί αγώνες είναι γιορτή, αλλά κυρίως μάθημα ζωής. Μέσα από τις προσπάθειες των αθλητών βλέπουμε την ανθρώπινη δύναμη και θέληση για ζωή. Αυτοί οι αθλητές μάς φωνάζουν: Τίποτα δεν είναι αδύνατον!

Έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε και να αποθεώνουμε τους ολυμπιακούς αγώνες, όπου το ντοπάρισμα είναι ο κανόνας, και προσπερνάμε την αληθινή «ντόπα», που είναι η ψυχική δύναμη των αθλητών με αναπηρία.

Ας προσπαθήσουμε να κολυμπήσουμε χωρίς να κουνάμε τα πόδια μας, ας παίξουμε βόλεϊ, μπάσκετ ή τένις σε αναπηρικό αμαξίδιο, ας καλύψουμε τα μάτια μας με μαντίλι και να παίξουμε ποδόσφαιρο ακούγοντας μόνο το κουδουνάκι της μπάλας. Και χωρίς να το κάνουμε, αναλογιζόμενοι και μόνον τη δυσκολία του εγχειρήματος, αντιλαμβανόμαστε το μεγαλείο αυτών των ανθρώπων.

Όλοι οι άνθρωποι με αναπηρία είναι ήρωες και συνάμα δάσκαλοι για μας τους αρτιμελείς. Αν «ακούσουμε» το μάθημά τους, θα δούμε τη ζωή με άλλο μάτι. Το μάτι της αισιοδοξίας, του αγώνα, της προσπάθειας. Μας διδάσκουν να μην είμαστε ριψάσπιδες. Καθημερινά κατορθώνουν μικρά θαύματα κι αξίζουν το θαυμασμό μας. Προσωπικά υποκλίνομαι στο ψυχικό τους μεγαλείο και τους ευχαριστώ για τα μαθήματα ζωής που με το παράδειγμά τους μας δίνουν.