«Τεκτονικοί εκπαιδευτικοί τριγμοί από τη δίωξη της Ελισάβετ Παπαδοπούλου»

0
190
stilo

stilo

γράφει ο Γιάννης Χρηστάκης

Ζούμε αυτές τις μέρες, εν μέσω θερινής ραστώνης, μια πρωτοφανή, πανελλήνια συμπαράσταση εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στην, πραγματικά κατατρεγμένη, συνάδελφο κ. Ελισάβετ Παπαδοπούλου.

Γιατί χιλιάδες άνθρωποι της συμπαραστέκονται παντί τρόπω; Τι είναι αυτό που κάνει τη ΓΕΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ να διαισθάνεται, να υποπτεύεται ή και να πιστεύει ότι αυτή η γυναίκα έχει πέσει θύμα μιας πλεκτάνης ή μιας σκευωρίας ή μιας επιχείρησης ξεκαθαρίσματος λογαριασμών (βλέπε αρμοδιοτήτων ή εξουσιών), ή θύμα λόγω, απλά, υπερβάλλοντος συνδικαλιστικού ζήλου;

Με εντυπωσιάζει πως για αυτή τη συνάδελφο τρέχουν εκατοντάδες στην Τρίπολη να της συμπαρασταθούν όταν απολογείται, χιλιάδες προσυπογράφουν ψηφίσματα συμπαράστασης, η «ελεύθερη» τηλεόραση τής παίρνει συνεντεύξεις, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις που δεν υπόκεινται σε μνημονιακό έλεγχο προβάλλουν ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ! Έχει αναχθεί σε σύμβολο αντίστασης, παίζεται ένα κυνήγι μαγισσών με μοναδική ηρωίδα την ίδια. Κάποιοι φοβούνται την εξάπλωση, τις προεκτάσεις, τον αντίκτυπο της καθοσίωσής της ως υπερμάχου των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών στην πιο πλέρια και πλήρη έκφρασή τους.

Πραγματικά, θα ήθελα να οργανωθεί μια συνέντευξη, να δοθεί άπλετο φως στην υπόθεσή της, αφού πρώτα, φυσικά, αποφανθούν οι αρμόδιες αρχές για τα πειθαρχικά ατοπήματά της και έχει αρθεί η τιμωρητική φάση της αργίας της και έχει επέλθει, επιτέλους, ΤΟ ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ ΤΗΣ.

Γιατί πάντα εκεί καταλήγουμε, αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι, οι εγκαλούμενοι, οι διωκόμενοι, οι εν υπηρεσιακή αργία ΔΙΚΑΙΩΝΟΝΤΑΙ!

Σε σημείο, που πιστεύω ότι ο νόμος Μανιτάκη για αυτόν ακριβώς το λόγο έγινε: για ψύλλου πήδημα ο δραστήριος εκπαιδευτικός παροπλίζεται, στιγματίζεται, τίθεται στο περιθώριο εργασιακά, απομονώνεται επαγγελματικά, υποφέρει οικογενειακά, λιμοκτονεί οικονομικά, ταλαντεύεται υπαρξιακά. Πρόκειται, τελικά, για μηχανισμό της διοίκησης που καταφέρνει να αδρανοποιεί ό,τι πιο υγιές, δημοκρατικό, ελευθερότροπο έχει ο επαγγελματικός μας χώρος;

Περιμένω, λοιπόν, στα τοπικά ή περιφερειακά μέσα ενημέρωσης, όταν όλα θα έχουν τελειώσει και τα πάθη θα έχουν καταλαγιάσει και οι σεβαστές δικαστικές αποφάσεις θα έχουν επιφέρει την εργασιακή ομαλότητα στο ταραγμένο σημερινό στάτους κβο της λακωνικής (και όχι μόνο) εκπαίδευσης, να διοργανωθεί συζήτηση μεταξύ των εμπλεκομένων. Από τη μια η κ. Παπαδοπούλου και από την άλλη οι κατήγοροί της, που τα ονόματά τους, δυστυχώς, δεν εμφανίζονται στις καταχωρίσεις που μέχρι τώρα διαβάζω. Πρόσωπο με πρόσωπο να αντιπαραταχθούν για να μάθω την ΑΛΗΘΕΙΑ! Πού το γράμμα του νόμου υπερισχύει της λογικής, πού η πιστή εφαρμογή διατάξεων αντίκειται στην ανθρωπιά, πού η μικροεξουσία -με τη θεσμική υπεροπλία που της δίνει το σημερινό καθεστώς- προσπαθεί να «πνίξει» τη συνδικαλιστική πράξη;

Έχουν υποχρέωση όλοι όσοι ταράζουν την ομαλή λειτουργία του κατεξοχήν ψυχοκινητήριου και ψυχοεδραζόμενου εκπαιδευτικού αντικειμένου να απολογηθούν για αυτήν την ΤΑΡΑΧΗ που ζούμε και δεν μπορούμε πλέον, λόγω της βιομηχανίας διώξεων, να επικεντρωθούμε στην πνευματική, ηθική και ψυχολογική ενδυνάμωση των μαθητών μας που είναι και η κύρια και καίρια αποστολή του λειτουργήματός μας!

Νιώθω βαθύτατα ταραγμένος! Περιμένω να αποκατασταθεί η εκπαιδευτική ομαλότητα και γαλήνη, και από την 1η Σεπτεμβρίου 2014 να δουλέψουμε, ΟΛΟΙ, στη λακωνική πρωτίστως επικράτεια, χωρίς αργίες, πειθαρχικά, διώξεις, διαθεσιμότητες, απολύσεις, κακοστημένες μονοπρόσωπες βιαστικές αξιολογήσεις. Πληγώθηκε βαθιά η εκπαιδευτική κοινότητα, ετρώθη το γόητρό της, απαξιώθηκε η κοινωνική της προσφορά με τις τόσες διώξεις συναδέλφων, δασκάλων και καθηγητών, που έγιναν στο μικρό και φιλήσυχο νομό μας.

Φέρουμε τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της νεοελληνικής παιδείας, αν συνεχίσουμε σε καθεστώς φατριασμών, αντιπαλοτήτων, διχαστικών εγκλήσεων.

Γιάννης Χρηστάκης

εκπαιδευτικός

μέλος Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Σπάρτης