“Του θράσους τα γυρίσματα”

0
420

 

γράφει ο πολιτικός μηχανικός Γιώργος Πουλοκέφαλος
________________________________________________________________________________

Poulokefalos GiwrgosΠερί μουσείου πάλι ο λόγος! Εκεί που πας να ηρεμήσεις, χρονιάρες μέρες γαρ, νάσου η «τεκμηριωμένη» απάντηση της περιφερειακής αρχής, που σε αφήνει κάγκελο!

Μια Αρχή που νιώθοντας την ανάγκη να θέσει επί τάπητος στην κρίση και στην αξιολόγηση της τοπικής κοινωνίας μας το «μεγαλειώδες» έργο της μέχρι σήμερα επί του θέματος -πέντε ολόκληρα χρόνια πέρασαν από το 2010-, αφηγήθηκε με πολύ κόπο και ιδρώτα τη… μικρή της ιστορία!

Εν ολίγοις η επί πέντε χρόνια αδιάφορη και αδρανούσα Αρχή λογοδοτεί κάτω από την πίεση των γεγονότων και να τι επιβεβαιώνει για τους αφελείς «ιθαγενείς»: Την ύπαρξη μιας αόριστης και ακριβοθώρητης προγραμματικής σύμβασης με το ΥΠΠΟ και μιας «λακκούβας» αναζήτησης στο χώρο του Χυμοφίξ που μπορεί στο μέλλον να χρησιμοποιηθεί παντοιοτρόπως, ακόμη και να φιλοξενήσει και… πέστροφες!

Μηδέν εις το πηλίκο!

Και μας υπενθυμίσει για ακόμη μία φορά ώστε να καταστεί κατανοητό μέχρι κεραίας ότι θέτει βέτο, ότι δεν προτίθεται να συζητήσει στο μέλλον για ανέγερση μουσείου, εάν και προτού το… άδικο κράτος μας δεν κατεδαφίσει ενωρίτερα το υπάρχον διατηρητέο!

Αυτό είναι το προαπαιτούμενο της «άναρχης» Αρχής μας! Μόνον τότε… θα δει η πόλη της Σπάρτης υλοποιούμενο το νέο της μουσείο. Αυτό διατείνονται οι επαΐοντες, χωρίς ίχνος σοβαρότητας.

Το πρώτο κρίσιμο ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι ότι, αν αύριο το πρωί με έναν αόρατο τρόπο εξαφανισθεί το διατηρητέο, έχουν τον τρόπο οι «μάγοι» να κατασκευάσουν το νέο μουσείο, και από πού θα το χρηματοδοτήσουν;

Αφού ΕΣΠΑ δεν υπάρχει, στα ευρωπαϊκά προγράμματα δεν υπάρχει τέτοια επιλέξιμη δαπάνη, τομεακό πρόγραμμα στο υπουργείο Πολιτισμού δεν υπάρχει, ΠΔΕ στο κράτος δεν υπάρχει…!

Πώς θα κατασκευασθεί με υποσχέσεις, δεσμεύσεις και αέρα; Μόνον σε μακέτα!
Άρα μας δουλεύουν έτσι απλά!

Και πάμε παρακάτω.

Η συντάκτρια της απάντησης (και δεν αναφέρομαι στην κ. Τζανετέα) γνωρίζει τη διαδικασία τροποποίησης του σχεδίου πόλης;

Γνωρίζει ότι το σχέδιο πόλης της Σπάρτης συντάχθηκε επί εποχής Τρίτση και εγκρίθηκε το έτος 1989 πολύ προτού ανακηρυχθεί διατηρητέο το κτίσμα του Χυμοφίξ το 1997 και επομένως δεν μπορούσε να προβλέψει τις κτιριακές ανάγκες του νέου μουσείου;

Γνωρίζει ότι για να προχωρήσει η διαδικασία απαιτείται τροποποίηση του σχεδίου πόλης και ότι επειδή είναι περιοχή επέκτασης απαιτείται επιπλέον και πράξη εφαρμογής;

Ώστε να αποκτήσει το διατιθέμενο οικόπεδο τις απαραίτητες προϋποθέσεις οικοδομησιμότητας και να «χωρέσει» τις υποδομές που απαιτούνται για την ανέγερση ενός μουσείου;

Γνωρίζει η συντάκτης της απάντησης ότι μέχρι τώρα η επιχειρηματολογία της Αρχής ήταν ότι δεν υπήρχε προμελέτη Φούρκα και ξαφνικά την ανακάλυψε και μάλιστα ξέρει ότι δόθηκε με απευθείας ανάθεση, ότι ήταν «ετοιματζίδικη» και ότι γνωρίζει ακόμη και το πρόσωπο που την συνέταξε;

Και μετά βέβαια επισυμβαίνει η… καθολική αμνησία και δεν γνωρίζει κανείς τίποτα για την τύχη της και την ύπαρξή της;

Μήπως πολύ μυστήριο επικυριαρχεί στο χώρο του Διοικητηρίου Σπάρτης και οι φάκελοι μιας προμελέτης εξαφανίζονται διά μαγείας;

Και το αφελές επόμενο ερώτημα – πρόκληση προς την Αρχή είναι, γιατί δεν διατάσσει μία ΕΔΕ ως οφείλει ώστε να δούμε εάν υπήρχε προμελέτη, γιατί αποκρύφτηκε και τι απέγινε;

Απ’ ό,τι φαίνεται η μοίρα αυτού του μουσείου θα περάσει από πολλά κύματα. Η αδυναμία της περιφερειακής αρχής είναι καταφανής. Αδυνατεί να συλλάβει τη σπουδαιότητα ενός τέτοιου έργου.

Και επειδή ο χρόνος της απραξίας κυλάει ακάθεκτος και δεν περιμένει την ολιγωρία των ταγών μας, αν η περιφερειακή μας αρχή θέλει όντως να προσφέρει στην κοινωνία της πόλης μας, στον υπολειπόμενο χρόνο της ας κάνει κάτι στην κατεύθυνση υλοποίησης του μουσείου, αφού αδυνατεί να κάνει κάτι άλλο.

Να ξεκινήσει άμεσα τις διαδικασίες τροποποίησης του σχεδίου πόλης και της πράξης εφαρμογής.

Αφού δεν της αρκούσαν τα 5500 τμ του κτιριολογικού προγράμματος Φούρκα και ήθελε για τις μαξιμαλιστικές της αντιλήψεις νέο κτιριολογικό με 9600 τμ, ώστε να συναντηθεί το «αντάξιον» της ιστορίας με τους σύγχρονους οραματιστές της «κατραπακιάς», ας αναλάβει και τις ευθύνες της.

Πάντως, όπως και να ‘χει, στο χώρο της χαμένης πολιτικής αξιοπιστίας του Χυμοφίξ έχουν να παιχτούν ακόμη πολλά δράματα. Θα «γυριστούν» πολλές ακόμη σκηνές από το σίριαλ των «αναμάρτητων», με πολλή υποκρισία, θράσος και κλάματα!

Ίδωμεν!