Curriculum vitae

γράφει η Νάντια Σκιαδά


Είσαι από επαρχία. Όνειρο σου να σπουδάσεις Καλές Τέχνες.

Όμως κατά μέσο όρο στην Ελλάδα, απαιτούνται τρία χρόνια φροντιστήρια στην πρωτεύουσα για να μπεις στην ΑΣΚΤ (1) εφόσον δεν διδάσκεται πουθενά το αντικείμενο.

Γι αυτόν τον λόγο αποφασίζεις να σπουδάσεις στο εξωτερικό ώστε να γλιτώσεις χρόνο, χρήμα, φροντιστήρια κι ενοίκια.

Άλλωστε… όπως και να το κάνεις… το να σπουδάσεις τέχνες σε μια πόλη ασφυκτικά γεμάτη από τέχνη δεν είναι κι άσχημη ιδέα…

Απόφοιτος πια, στη Ρώμη, με τις περγαμηνές σου, τους επαίνους σου, τα σεα σου τα μεα σου, με ένα πάκο κάρτες των γκαλερί που σ έχουν προσκαλέσει να εκθέσεις στη βαλίτσα σου, κι ενώ στο λέει η φίλη σου η Μαρία “πού πας βρε πουλάκι μου στην Ελλάδα; Τι να κάνεις εκεί;” εσύ βλακωδώς αισθηματίας, μαζεύεις όλους τους τόνους (2) από τα 30αρια σου να επιστρέψεις στην πατρίδα.

Άλλωστε… πτυχίο έχεις, “άριστος” είσαι, στην επαρχία θα πας, (γιατί η Αθήνα μετά τη Ρώμη… χαοτική σου φαίνεται), δουλειά υπάρχει λες, ένας στους δύο εικαστικούς διορίζονται, λέει το υπουργείο, έτσι θα μπορέσεις να κάνεις και ένα μεταπτυχιακό στο art therapy, λες, όταν στην Ελλάδα ακόμα αυτό είναι άγνωστη λέξη, δίχως να πληρώνει άλλο αυτός ο έρμος ο πατέρας. Ας “γυρίσω” λες “σπίτι”.

Το σπίτι όμως σαν σωστή ελληνική πατροπαράδοτη οικογένεια πρέπει να σε τσεκάρει. Τα έμαθες καλά; Αξίζεις τίποτα ή τσάμπα μάγκας; Γιατί καλή η Ιταλία αλλά πολύ μαφία ρε παιδί μου!

Πας στο ΔΟΑΤΑΠ καταθέτεις – πληρώνεις – περιμένεις. Περνά ένας χρόνος. Σιωπή. Τηλεφωνείς ξανά και ξανά… Κάποια στιγμή δίνει η Μεγαλόχαρη και σηκώνουν το τηλέφωνο! “Χάσαμε το πτυχίο σας” σου λένε. Λόγω του νεαρού της ηλικίας σου γλιτώνεις το εγκεφαλικό… Και φτου κι απ την αρχή.

Ευτυχώς η κυρία στη γραμματεία της σχολής στη Ρώμη σε θυμάται (!) Και ξαναστέλνει τα πάντα, σε κλειστό πάντα φάκελο- μην παιχτεί καμία παρασπονδία, με τα μυστικά του κράτους – απ’ ευθείας στο “μεγακτήριο” του ΔΟΑΤΑΠ.

Εν τω μεταξύ στο ιδιωτικό σου εργαστήρι για δύο χρόνια βάζεις παιδιά σε πανεπιστήμια, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε αν τα ξέρεις καλά… (βέβαια εκεί πληρώνεσαι 4 και το ΤΕΒΕ ζητά 5 αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο).

Περνά ακόμα ένας χρόνος σχεδόν, αποφαίνονται οι ειδήμονες: Eίσαι εντάξει. Είσαι ισότιμος μ’ εμάς. Αξίζεις.

Αλλά για να μπορείς να διδάξεις πρέπει να δώσεις στην ΑΣΚΤ τα παιδαγωγικά μαθήματα.

Ξεκινάς τα ταξίδια επαρχία – πρωτεύουσα ένα χρόνο, δίνεις, περνάς, σου καταστρέφουν τον μέσο όρο γιατί: “το Άριστα” του κύριου Έλληνα κομπλεξάρα καθηγητή που δεν έχει βγει πιο έξω απ’ τα Πατήσια, “δεν είναι το 30 αλλά το 22”.

Κι είσαι έτοιμος επαρχιωτάκι για τα μεγάλα!!!

Και Ναι!

Σε παίρνουν δέκα ώρες μακριά απ το σπίτι σου (με λεωφορεία – καράβια – γαϊδούρια), ωρομίσθιο, να πληρώνεσαι 200 κ να δίνεις 220 στο νοίκι. Μεγαλεία σου λέω!!

Α ναι!! Είσαι και για το άλλο τυχερός!! Προκηρύσσεται ΑΣΕΠ! Καλά…είναι η χρονιά σου!

Πέρα δώθε μισό χρόνο, με το πλοίο, αγκαλιά με τον Κόμπριχ (3) μη σου ξεφύγει καμία ημερομηνία (γιατί εδώ στην Ελλάδα έχουμε και μια “ημερομηνιολατρεία”) όσο για λεφτά για τον Μπόνια (4)… ούτε στον ύπνο σου.

Δίνεις. Για πέντε ρημαδομονάδες (σ’ έφαγε εκείνος ο Σαρδανάπαλος του Ντελακρουάv) (5), δεν είσαι διοριστέος, αλλά (!) είσαι επιτυχών!

Ε ρε χαρές, γλέντια και πανηγύρια! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; (σου λένε οι ειδήμονες, διορισμένοι από χρόνια καθηγητές), “Με 2 χρόνια αναπληρωτηλίκι διορίζεσαι!”.

Θα μου πεις… σπουδαίο όνειρο… Εσύ ποτέ δεν ήθελες αυτό! Ήθελες τα μεταπτυχιακά σου, τα διδακτορικά σου! Να προχωρήσεις! Αλλά εδώ… Μιλάμε για επιτυχία στον ΑΣΕΠ! Και 20 μόρια! Κάτι θα ξέρουν λες, να χαίρονται όλοι… Άλλωστε… από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς!

Σε παίρνουν αναπληρωτή ένα χρόνο μετά, όπως και όλους τους άλλους, με ή δίχως επιτυχία στον ΑΣΕΠ(!) γιατί πληρώνει το ΕΣΠΑ! (Η Ευρώπη ντε!). Τσάμπα δηλαδή μέχρι στιγμής κι ο ΑΣΕΠ κι ο Κομπριχ αλλά who cares? Εδώ λέμε αναπληρώνουμε! Άσε που έχεις τα 20 μόρια! Ποιος σε πιάνει!

Ξανά χαρές και πανηγύρια! “Άντε ένας χρόνος ακόμα και το ‘χεις!” “Πληρώνομαι τους 8 απ τους 12 μήνες, ξεκινάω μεταπτυχιακό, προχωράω τη ζωή μου βρε παιδί μου!” λες, πριν δεις όμως το πόσο κοστίζει το master.

Προς απάντηση, η κρίση. Κλειδώνουν οι πίνακες, κλειδώνεσαι κι εσύ στη θεσούλα σου, δεν πας ούτε πάνω ούτε κάτω, μειώνονται οι μισθοί. Κολλημένος εκεί αναπληρώνεις και ξανά αναπληρώνεις κι ελπίζεις.

Έχει και τα καλά του! Έχεις γνωρίσει όλα τα παιδιά της πόλης και των περιχώρων, εγκαίνια, εκθέσεις με τα σχολεία, λουλούδια, συγχαρητήρια, χαμός, άλλα σχολεία, άλλες εκθέσεις!

Και περνάνε οι μήνες , αναπληρώνεις εσύ, περνάει (λέμε τώρα) κι η κρίση, εσύ εκεί. “Δεν περνάς κυρά Μαρία”.

Νούμερο, σ έναν πίνακα που ξεκλείδωτος πια πανηγυρίζει, μεταπηδάς μίζερα από το 300 στο 280 κι έπειτα στο 270 για να επιστρέψεις έπειτα στο 300 και πάει λέγοντας…

Παύεις να ελπίζεις αλλά έλα που έχουν κυλίσει 12 χρόνια και… τι άλλο να κάνεις;

Δουλίτσα να υπάρχει… “Άλλωστε έχεις κι επιτυχία με τα παιδιά!”.

Κι επιτέλους!!! Διορισμοί! Ποιος τη χάρη σου! Επιτέλους!

Αξιοκρατικοί! Με τα μόρια τους, τον βαθμό πτυχίου τους, (εκείνον που σου κουτσούρεψε ο κύριος “το άριστά μου είναι το 22”), τα μεταπτυχιακά τους (εκείνο που δεν μπόρεσες ποτέ να κάνεις), με τις γλώσσες, τα παιδιά τους, με τα όλα τους! Δίχως τα μόρια του ΑΣΕΠ.

Art therapist τρομάρα σου μπορεί να μην μπόρεσες να γίνεις, -και πάλι καλά γιατί πήξαμε εν τω μεταξύ από δαύτους και γιατρειά δεν είδαμε- αλλά σύμφωνα με το νέο νόμο το πτυχίο σου μετρά πια για μεταπτυχιακό! (πού να ‘ξερες)…

“Τουλάχιστον αυτό!”, λες, γιατί η τιμή των master έφτασε στον θεό, παιδιά δεν έκανες, και κάτι γατιά που έχεις δεν μοριοδοτούνται.

Μόνο που… το ότι δεν πλήρωσες τότε, στην αρχή, τρία χρόνια φροντιστήρια και ενοίκιο στην Αθήνα προτιμώντας τα “εξωτερικά”, επαρχιωτάκι…, θα το πληρώσεις! Τι, ίσα κι όμοια νόμιζες πως είσαι με εμάς τους εγχώριους; Τους εκ των Αθηνών ορμώμενους;

Το εγχώριο είναι μάστερ. Το αλλοδαπό… καδράρισε το! Είπαμε είσαι ισότιμος αλλά όχι κι ίσα η Ρώμη με την Αθήνα! Εμείς εδώ γεννήσαμε τον πολιτισμό!

Και για το ότι δεν πλήρωσες για μεταπτυχιακό, λοιπόν θα πληρώσεις. Να πληρώνεις για εκθέσεις δώθε κείθε ήξερες! Σ’ έφαγαν και τα σούρτα φέρτα!

Και για το ότι έδωσες ΑΣΕΠ, θα πληρώσεις! Τι νόμιζες πως έκανες;

Εδώ εμείς στο όνομα της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, κάναμε παιδιά την ίδια εκείνη στιγμή που εσύ διάβαζες (για νιοστή φορά) μπούρδες περί Αναγεννήσεως και Μιχαήλ Αγγέλου!

Πάρε τώρα την κατρακύλα σου, μια μούντζα και κάνα λεξοτανίλ.

Ας πρόσεχες. Που μου ήθελες διορισμό και επαναπατρισμό!

Σκίτσο: Άγγελος στην γέφυρα του Castello Sant’ Angelo, Roma. Νάντια Σκιαδά, 2020


1. ΑΣΚΤ: Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
2. 30′: Ο έπαινος στην βαθμολογία της Ιταλίας
3. Ernst Hans Josef Gombrich: Aυστριακός ιστορικός τέχνης. Το βιβλίο του “Το Χρονικό της Τέχνης” είναι από τα βασικότερα βιβλία ιστορίας της τέχνης για την ΑΣΚΤ και τον ΑΣΕΠ.
4. Μπόνιας: Από τα πιο γνωστά φροντιστήρια προετοιμασίας υποψηφίων για τον ΑΣΕΠ.
5. Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου, του Ντελακρουά: Ένα από τα υπό ερωτήματα του ΑΣΕΠ του 2008 για τους εκπαιδευτικούς εικαστικών μαθημάτων αφορούσε στις κριτικές που πήρε στο Σαλόνι του 1827 το έργο του Ντελακρουά “Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου”