“Kαι τώρα τι θα κάνουμε ΜΕΤΑ και το δημοψήφισμα;”

0
224
stilo

stilo

Αναφορικά με την πολύ πρόσφατη ανακοίνωση του πρωθυπουργού περί δημοψηφίσματος για την προτεινόμενη συμφωνία-μνημόνιο με τους δανειστές, θα ήθελα να παραθέσω τα παρακάτω.

Καταρχήν δεν μπορεί να υπάρξει ρήξη ή επανάσταση ή αντίσταση, όταν συμμετέχεις στο «κοινό νόμισμα» και είσαι μέλος και μέρος του ιδίου πολιτικοοικονομικού συμφώνου. Το μόνο που μπορείς να γίνεις, εκτός από γραφικός, είναι η άλλη πλευρά του ιδίου νομίσματος.

Κατά δεύτερον δεν πας στην (κατ’ επίφαση) ρήξη πέντε μήνες μετά, κι ενώ έχεις διαπιστώσει το κλίμα και τη λογική των «εταίρων» κι έχεις δεχτεί ήδη μια παράταση. Αφήνεις δηλαδή να στεγνώσει το ρευστό κράτους, ταμείων, τραπεζών και πολιτών, σαμποτάρεις το μοναδικό προϊόν σου που ακόμα φέρνει έσοδα, τον τουρισμό, και ανακοινώνεις δημοψήφισμα! Ε, αυτό δεν είναι ρήξη, είναι ριξιά (κι αν σου κάτσει)…

Τρίτον -κι εφόσον πραγματοποιηθεί τελικά το περίφημο δημοψήφισμα- το ζητούμενο δεν είναι ευρώ ή δραχμή, δεξιά ή αριστερά, άσπρο ή μαύρο. Το μείζον ερώτημα είναι εάν μπορεί ένα ευρωπαϊκό κράτος (ακόμα και η μπανανία Ελλάδα) να κυβερνάται από τα (έστω συστημικά) του όργανα τα οποία εκλέγονται (όπως εκλέγονται) από τον «κυρίαρχο λαό». Ή αν το κάθε κράτος υπόκειται στον έλεγχο, στις εντολές και στην ευχέρεια των «αγορών», δηλαδή ιδιωτών υπερκείμενων νόμων και αξιών, που αφού έκαναν αμύθητες περιουσίες φεσώνοντας τα κράτη, έρχονται σήμερα να ισχυριστούν πως τα χρήματα που σφετερίστηκαν τούς τα χρωστάμε κιόλας!

Πολλοί θα ισχυριστούν πως από ένα τέτοιο δημοψήφισμα «θα διχαστεί ο λαός», «θα υπάρχει πόλωση». Μα φυσικά και θα υπάρξει πόλωση, φυσικά και θα υπάρξει εθνικός διχασμός, όμως αυτό ανέκαθεν υπήρχε και ουδέποτε ξεπεράστηκε -τουλάχιστον από το ’40 έως σήμερα. Ο λόγος είναι πως από τη μια υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι δεν έχουν και δεν προσδοκούν τίποτα, οι έντιμοι άνθρωποι του μεροκάματου, αυτοί που μια ζωή δούλευαν αλλά μονίμως βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας -άρα ό,τι κι αν γίνει κερδισμένοι θα είναι. Κι από την άλλοι όλοι εκείνοι που έτρωγαν και τρώνε γενεές δεκατέσσερις, με χρυσά κουτάλια, οι οποίοι δεν θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα.

Στη μέση αυτών βρίσκεται η κρίσιμη μάζα (κάποτε την αποκαλούσαν και μεσαία τάξη), η οποία στηρίζει με το αίμα της το εκάστοτε κράτος, σπούδασε παιδιά με το όνειρο να φτάσουν στους πρόποδες της γνώσης -άρα και της εξουσίας-, κράτησε την ελληνική παράδοση και τα όνειρα της ελληνικής φυλής ζωντανά, γνωρίζει πού βρίσκεται το δίκαιο και το ηθικόν, αλλά από την άλλη θα ήθελε να γλύψει και λίγο από το κοκαλάκι της «επιδότησης», της «ανάπτυξης»,του «δανείου» και της «ποιότητας της ζωής».

Ο Αγώνας προβλέπεται αμφίρροπος.

Παναγιώτης Δ. Γράφος

πολιτικός μηχανικός ΤΕ

πρόεδρος ‘Ενωσης Επιχειρηματιών Μονεμβασίας