Από πού περνάνε;

του Βαγγέλη Μητράκου


Έχει γίνει, πλέον, μόνιμο αρνητικό χαρακτηριστικό της Σπάρτης, το να μην μπορεί κανείς να περπατήσει συνεχόμενα σε πεζοδρόμιο, αφού “σκοντάφτει”, διαρκώς, σε πάσης φύσεως εμπόδια. Οι πεζοί, και ιδιαίτερα τα Άτομα με ειδικές Ανάγκες, παρεμποδίζονται καθημερινά (κατά παράβαση των νόμων) να χρησιμοποιούν τον κατ’ εξοχήν ζωτικό τους χώρο μέσα στην πόλη, τα πεζοδρόμια.

Οι ευθύνες είναι φυσικά σύνθετες: Αρχίζουν από τον κάθε πολίτη (συλλογικά και ατομικά), διατρέχουν την τοπική αυτοδιοίκηση α΄ και β΄ βαθμού, φτάνουν στα αρμόδια υπουργεία και καταλήγουν στην ΕΕ, η οποία, ακόμα, δεν έχει βρει τρόπους να επιβάλει τις οδηγίες που η ίδια εκδίδει.

Ο ακτιβιστής της πεζοκίνησης Κώστας Τσουρλάκης είχε δηλώσει στην “Εφημερίδα των Συντακτών” στις 11/10/2019, τα εξής:

“Ο ένας δήμος είναι χειρότερος από τον άλλο. Τα πεζοδρόμια λειτουργούν ως προέκταση του ιδιωτικού χώρου. Όμως τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος, γιατί ενώ οι πεζοί παρεμποδίζονται να χρησιμοποιήσουν τα πεζοδρόμια, δεν επεμβαίνει αποτελεσματικά. Αντιθέτως, προσποιείται ότι τους προστατεύει. Αν η παρεμπόδιση συνέβαινε στα αυτοκίνητα, θα είχαν σίγουρα παρέμβει, όπως έγινε το 2007 που τροποποίησαν τον ΚΟΚ, για να μη φτιάχνουν σαμαράκια. Ο νόμος είναι εντελώς ανεπαρκής. Επιβάλλεται άμεσα να υπάρξει νέα υποχρεωτική νομοθεσία για όλα τα πεζοδρόμια.”

Μέχρι να γίνει αυτό (αν γίνει ποτέ), οι ενεργοί πολίτες της Σπάρτης και ο δήμος θα πρέπει να λύσουν το πρόβλημα, άμεσα και δραστικά, τόσο στα κεντρικά όσο και στα περιφερειακά πεζοδρόμια, με λύσεις που είναι αυτονόητες και που επανειλημμένως έχουν κατατεθεί.