Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης, ΣΤ΄ τάξη 1971

γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος


Είναι η ΣΤ΄ τάξη του θρυλικού Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης, η τάξη που αποφοίτησε το 1971.

Η δικτατορία των συνταγματαρχών είναι ακόμα παντοδύναμη. Τη χώρα τη σκιάζει η φοβέρα και την πλακώνει η σκλαβιά, αλλά μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι τούτα τα αγόρια του Αρρένων βρίσκουν χαραμάδες για φως:

Πηγαίνουν σινεμά κι ας είναι απαγορευμένος, κάνουν πάρτι… χορεύουν “μπλουζ” με τα κορίτσια του “Θηλέων” (“Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο…”) και σέικ (“πόσο μ’ αρέσει ο τρόπος που μ’ αγαπάς…”), ερωτεύονται αλλά και κλαίνε για χωρισμούς ακούγοντας τον Αλ Μπάνο να τραγουδά: “Io di notte sono qui…”, ακούνε ξένα τραγούδια και αναμεταδόσεις ποδοσφαιρικών αγώνων τις Κυριακές το απόγευμα στο τρανζιστοράκι με τις μπαταρίες, παίζουν ποδόσφαιρο στις αλάνες και ποδοσφαιράκι ή μπιλιάρδο στου “ΛΑΔΑ” και στα άλλα υπόγεια “Σφαιριστήρια”, τρώνε προφιτερόλ στου “ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΥ” και πάστα στου “ΚΑΙΣΑΡΗ”, κάνουν βόλτα στις “Καμάρες” μ’ ένα σακουλάκι πασατέμπο από την “ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ”, διαβάζουν (κρυφά) “ΜΥΣΤΗΡΙΟ”, “ΜΑΣΚΑ” αλλά και (φανερά) “ΜΙΚΥ – ΜΑΟΥΣ”, “ΤΙΡΑΜΟΛΑ”, “ΣΕΡΑΦΙΝΟ”, “ΜΙΚΡΟ ΚΑΟΥ- ΜΠΟΪ”, “ΟΜΠΡΑΞ”…, κάνουν απίστευτες “πλάκες” μεταξύ τους, “βασανίζουν” κάποιους καθηγητές (από… αγάπη), αντιγράφουν (ή τουλάχιστον προσπαθούν) στα διαγωνίσματα, κάνουν “κοπάνα” στη Δεξαμενή, στον Ευρώτα και στην πλαζ του ΜΑΤΑΛΑ, φοράνε “κοντόμεσα” παντελόνια “καμπάνα”, “μεσάτα” πουκάμισα και “κολλητά” μπλουζάκια…

Η ΣΤ΄τάξη του Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης, που αποφοίτησε το 1971!!!

Τριάντα επτά νέα παιδιά των 17-18 χρόνων, στη “χώρα της ανεμελιάς και της αθωότητας”, γεμάτα ζωή και όνειρα, “πουλάκια” στην άκρη της φωλιάς έτοιμα ν’ ανοίξουν τα δικά τους φτερά και να πετάξουν, με πρόσωπα λαμπερά και χαρούμενα (κάποια πιασμένα από τους ώμους σ’ ένα βουβό «αντίο»), μαζί με τους καθηγητές τους, για την κλασική ομαδική φωτογραφία της αποφοίτησης, στις κερκίδες του Γυμνασίου.

Γνώριμοι, αγαπημένοι και αξέχαστοι, όλοι οι καθηγητές του “Αρρένων” της εποχής εκείνης. Λίγος ο μισθός τους, πολλές οι δυσκολίες, αλλά ξέρανε και πιστεύανε πως δεν κάνουν “δουλειά”» αλλά “λειτούργημα”. Ας τους θυμηθούμε μετά από 50 χρόνια:

Από αριστερά:

1. Δημήτρης Λαμπρόπουλος, γυμναστής (+)

2. Σπύρος Παπαδόγιαννης, φιλόλογος

3. Άννα Παγώνη – Τσιώρου, φυσικός

4. Γιάννης Κωνστανταρόγιαννης, φιλόλογος – γυμνασιάρχης (+)

5. Ευαγγελία Γεωργακούλια – φιλόλογος γαλλικών (+)

6. Δημήτρης Κατσαφάνας – φιλόλογος

7. Γεώργιος Καραμπατέας – θεολόγος

(Λείπει από τη φωτογραφία ο κυρ – Βούλης, ο επιστάτης, αλλά σίγουρα θα ήταν δικαιολογημένος. Είχε τόσα να κάνει απ’ το πρωί ως το βράδυ! Σίγουρα, όμως, το καμπανάκι που χτύπαγε στα διαλείμματα ηχεί ακόμα στ’ αυτιά των μαθητών του “Αρρένων”).

Πίσω από τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης του 1971 και τους καθηγητές τους φαίνεται το γνώριμο κτήριο του σχολείου τους με την αξέχαστη πινακίδα “ΓΥΜΝΑΣΙΟΝ” και τους “πιτσιρικάδες” μαθητές (οι μικρές τάξεις ήταν – συνήθως – στον όροφο) ν’ αγναντεύουν από τους εξώστες τους “μεγάλους” του Γυμνασίου που φωτογραφίζονται, με τη σκέψη πως, σε μερικά χρονάκια, θα ’ρθει κι η δική τους η σειρά.

(Η πινακίδα έγραφε έτσι “σκέτα”: “ΓΥΜΝΑΣΙΟΝ”, μιας και το Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης ήταν το πρώτο Γυμνάσιο που ιδρύθηκε στη Σπάρτη (1864) και παρέμεινε ένα και μοναδικό (ως Αρρένων) μέχρι τη δεκαεετία του ’70.

Όταν επομένως ένα αγόρι έλεγε, τότε: “Πάω στο Γυμνάσιο” δεν χρειαζόταν να πει τίποτε άλλο) .

Το κτίριο του “Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης” ανεγέρθηκε στα 1931-1934 σε σχέδια του σημαντικού αρχιτέκτονα Κυριακούλη Παναγιωτάκου (1902-1982), ο οποίος καταγόταν από τη Μάνη, σε οικόπεδο που ήταν δωρεά του “Εν Αμερική Συλλόγου των Λακεδαιμονίών”.

Το Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης δέθηκε με τις μνήμες και την ιστορία της Σπάρτης όσο κανένα άλλο σχολείο. Από το Γυμνάσιο αυτό, πέρασαν εξέχοντες γυμνασιάρχες και καθηγητές, ενώ πάμπολλοι μαθητές του διέπρεψαν στις τέχνες, στα γράμματα, στις επιστήμες, αλλά και σε όποιο επάγγελμα επέλεξαν να κάνουν και πολλοί απ’ αυτούς υπηρετούν, ακόμα και σήμερα, την ελληνική κοινωνία από διάφορες θέσεις.

Το Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης υπήρξε σχολείο ονομαστό σ’ ολόκληρη την Ελλάδα για την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρείχε, για την αυστηρότητα της βαθμολογίας του, για την πειθαρχία του, αλλά και για τις αξίες, τις αρχές και τα ιδανικά που ενέπνεε στους μαθητές του. Μπορεί, τότε, κάποια πράγματα να φαίνονταν δυσάρεστα. Σήμερα, όμως, “δυσάρεστα” και “ευχάριστα” του “τότε” έχουν γίνει “ένα”: “Αγαπημένες αναμνήσεις απ’ το Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης”.

Το “Αρρένων” υπήρξε αγάπη ζωής για τους μαθητές του, τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους. Δεν είναι τυχαίο πως σε κάθε συνάντηση, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, η κουβέντα γυρίζει πάντα γύρω από το “Γυμνάσιο”, τους καθηγητές, τους συμμαθητές, τα μικρά και τα μεγάλα που σημάδεψαν ανεξίτηλα το βιβλίο της ζωής του καθενός που πέρασε απ’ αυτό το σχολείο. Ξυπνούν νοσταλγίες, αναδύονται αναμνήσεις, εικόνες, συναισθήματα…, όλα αυτά που τα “έφαγε” η ρουτίνα, η οικογένεια, η δουλειά, οι υποχρεώσεις… .

Οι αναμνήσεις, είναι, ίσως, ο σπουδαιότερος “πλούτος” που κουβαλάει μέσα του το σεντούκι της ψυχής μας. Και μέσα σ’ αυτόν τον πλούτο οι αναμνήσεις του “Αρρένων”, για τους παλιούς μαθητές του, είναι από τις πιο ακριβές.

*Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Γρηγόρη Καραναγνώστη, ο οποίος εικονίζεται πρώτος εξ αριστερών στη μεσαία σειρά.