Μικρή Ασυμφωνία για Δύο Χρώματα

γράφει ο Παναγιώτης Γ. Μ. Σταματόπουλος


Στο πλαίσιο του κοινωνικού αυτοματισμού, της ωμοφαγίας και της θεωρίας των δύο άκρων κάθε τυφλοπόντικας μιλάει για μαύρο και κόκκινο φασισμό.

Ο φασισμός και ο ναζισμός έχουν ένα χρώμα.

Είναι μαύρος κι ο ένας κι ο άλλος, είναι κατίμαυρος. Είναι σκοτεινός, ζοφερός και ερεβώδης. Είναι μαύρος, όπως το φως που δεν φτάνει στις τρύπες και τα λαγούμια σας. Είναι μαύρος, όπως ο θάνατος που μυρίζετε. Είναι μαύρος, όπως το μαύρο κοράκι, έτοιμο, πεινασμένο για ζέστη σάρκα και κόκκινο αίμα. Είναι μαύρος, όπως τα φίδια, τα γεμάτα δηλητήριο, που σφυρίζουν. Είναι μαύρος, όπως το πένθος. Είναι μαύρος, όπως οι τοίχοι στα σπιτικά των νοικοκυραίων, των αστών, των καθώς πρέπει. Του κυρ-Παντελή και των απανταχού κυρ-Κούληδων.

Και είναι μαύρος, όπως το φόρεμα της ΜΑΝΑΣ της χαροκαμένης. Το μαύρο.

Κόκκινο είναι το αίμα. Κόκκινη είναι η θυσία. Κόκκινο είναι το πάθος. Κόκκινος είναι ο έρωτας. Κόκκινη είναι η αγάπη. Κόκκινο είναι το γαρύφαλο και κόκκινο το τριαντάφυλλο. Κόκκινος είναι ο ήλιος στην πιο καλή του ώρα.

Και κόκκινος είναι ο αγώνας. Και κόκκινη είναι η πάλη. Και κόκκινη είναι η κοινωνία. Και κόκκινος είναι ο λαός. Και κόκκινη είναι η επανάσταση.

Όχι η έγχρωμη. Η αιματοβαμμένη.