Οι ιδιωτικοποιήσεις, η ΝΔ και η… Μάργκαρετ Θάτσερ

stilo

του εκπαιδευτικού Ηλία Βαβαρούτσου


Όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 η Μάργκαρετ Θάτσερ ισχυριζόταν ότι “δεν υπάρχουν κοινωνίες, μόνο άτομα”, τα τύμπανα του πολέμου άρχισαν να χτυπούν σε όλο το δυτικό κόσμο. Η κυρίαρχη αστική τάξη κατάλαβε ότι ήρθε η ώρα να αρχίσει να ανακτά όλα όσα είχε παραχωρήσει στο διάστημα της χρυσής τριακονταετίας (1945-1975), περίοδο κατά την οποία θεμελιώθηκε πάνω στα ερείπια του β’ παγκοσμίου πολέμου το περίφημο “κράτος πρόνοιας”. Δικαιώματα και κατακτήσεις των πολιτών στους τομείς της υγείας, της παιδείας, της ενέργειας, των μεταφορών, του περιβάλλοντος έπαψαν να αποτελούν μέριμνα του δημοσίου και ένα άκρατο κύμα ιδιωτικοποιήσεων άρχισε να σαρώνει το δυτικό κόσμο. Είχε σημάνει η ώρα του νεοφιλελευθερισμού.

Στην Ελλάδα οι ιδιωτικοποιήσεις άρχισαν να μπαίνουν στη ζωή μας κατά τη δεκαετία του 1990 με τη μετοχοποίηση του ΟΤΕ, συνεχίστηκαν κατά τη δεκαετία του 2000 με την παραχώρηση του ΟΛΠ στην κινεζική COSCO και την πώληση της Ολυμπιακής στον επιχειρηματία Βγενόπουλο και κορυφώθηκαν στη μνημονιακή περίοδο (2010-2018) όπου περίοπτη θέση στην ατζέντα των ιδιωτικοποιήσεων κατέχει η πολυαναμενόμενη επένδυση στο Ελληνικό. Κι αν για τις μνημονιακές κυβερνήσεις μπορεί να ευσταθεί η δικαιολογία ότι οι ιδιωτικοποιήσεις ήταν αναγκαίες, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα αντιμετωπίζαμε τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και της άτακτης εξόδου από το ευρώ, για την κυβέρνηση της ΝΔ η παραπάνω δικαιολογία δεν ισχύει αφού από τον Αύγουστο του 2018 είμαστε εκτός μνημονίων. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι, την ώρα που στη Μ. Βρετανία επανεθνικοποιείται ο σιδηρόδρομος και στο Παρίσι η ύδρευση γίνεται ξανά δημοτική επιχείρηση, η κυβέρνηση, πιστά προσηλωμένη στο άκαμπτο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού

⇒ επισπεύδει την απολιγνιτοποίηση σε Δ. Μακεδονία και Μεγαλόπολη προς όφελος και γερμανικών επιχειρήσεων, όπως είπε ο πρωθυπουργός σε πρόσφατη συνέντευξή του

⇒ επιτρέπει την είσοδο επιχειρηματικών συμφερόντων ακόμα και σε προστατευμένες περιοχές NATURA μέσω του πρόσφατα ψηφισθέντος νόμου

⇒ πρόκειται να παραχωρήσει δικαιώματα εξόρυξης χρυσού σε περιοχή της περιφέρειας Αν. Μακεδονίας- Θράκης στην Eldorado Gold

⇒ προχωρά στην πώληση του ΑΔΜΗΕ

⇒ ανακοινώνει την ιδιωτικοποίηση του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος της ΕΥΔΑΠ

⇒ αναγγέλλει την ιδιωτικοποίηση του Μετρό Θεσσαλονίκης, τη στιγμή που ακόμα δεν γνωρίζουμε πότε θα αποπερατωθεί το έργο

⇒ δίνει τη δυνατότητα στο ΕΚΑΒ να μισθώνει σκάφη από ιδιώτες για τις αεροδιακομιδές (και εδώ γεννάται το ερώτημα για το αν η κυβέρνηση αξιοποίησε τον “κερδισμένο” χρόνο της καραντίνας για τη βελτίωση του ΕΣΥ)

⇒ αναθέτει σε ιδιωτική εταιρεία την προβολή της χώρας στο εξωτερικό για τις ανάγκες του τουρισμού έργο που επιτελούσε με επιτυχία ο ΕΟΤ

⇒ βλέπει θετικά την είσοδο ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών στον ΕΛΓΑ

Και θυμάμαι ότι στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ο πρωθυπουργός δεν έκρυψε την επιθυμία του για εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα στο χώρο της υγείας “με τρόπο που θα κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ να ανατριχιάσει”, όπως είπε χαρακτηριστικά. Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας να πω πως ανατριχιάζω στη σκέψη ότι, την ώρα που το δημόσιο σύστημα υγείας έδειξε τις δυνατότητές του στη διάρκεια της πανδημίας, υπάρχουν πολιτικοί που επιμένουν στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες όπου εφαρμόστηκαν άφησαν πίσω τους ερείπια. Και ανατριχιάζω στη σκέψη ότι την ώρα που η ανθρωπότητα καλείται να αντιμετωπίσει έναν εκρηκτικό συνδυασμό από κρίσεις (κλιματική, ενεργειακή, προσφυγική, οικονομική, υγειονομική) υπάρχουν πολιτικοί και εδώ και σ’ όλον τον κόσμο που απαξιώνουν το δημόσιο τομέα και εμμένουν σε αποτυχημένες αντικοινωνικές πολιτικές.