Οι “πολύχρυσες” Μυκήνες του Ομήρου και η αριστεία της ελληνικής κυβέρνησης της ΝΔ

γράφει ο Παναγιώτης Γ. Μ. Σταματόπουλος, φιλόλογος-ιστορικός-πολιτικός επιστήμονας, υποψήφιος διδάκτωρ


Κατακαίγονται από εχθές, 30/8, συμπεριλαμβανομένου του αρχαιολογικού τους χώρου, οι Μυκήνες. Το κέντρο και το σύμβολο του αρχαιότερου σήμερα αποδεδειγμένα ελληνικού πολιτισμού, του Μυκηναϊκού. Οι Μυκήνες του Ατρέα, του Αγαμέμνονα και του Ορέστη. Οι “πολύχρυσες” Μυκήνες του Ομήρου και των αρχαιότερων ευρωπαϊκών λογοτεχνικών έργων, των Ομηρικών επών.

Κι ανάμεσα στους ιθύνοντες της πολιτικής και κυβερνητικής ηγεσίας του τόπου δεν βρίσκεται ένας που αισθανόμενος την παραμικρή αιδώ, ευαισθησία ή, έστω, ευθιξία να παραιτηθεί… Έτσι, για τα προσχήματα!

Σε ποιο άλλο κράτος, πολιτισμένο της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου, ο λαός του οποίου γαλουχείται και διαπαιδαγωγείται με την ιδέα ότι μετέδωσε τα φώτα του πολιτισμού στον κόσμο και επαίρεται γι’ αυτό, θα καιγόταν ένας αρχαιολογικός χώρος, και δη τέτοιας αξίας, αρχαιολογικός χώρος ενός από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της Ευρώπης, και ο/ η υπουργός Πολιτισμού θα ήταν ακόμη στη θέση του/ της…;!

Και ποια είναι η κυβέρνηση εκείνη που αυτοχαρακτηρίζεται αρίστη και ανάμεσα στα τόσα άλλα εξωφρενικά που πράττει εδώ και πάνω από έναν χρόνο διακυβέρνησής της αποδεικνύεται εντελώς ανίκανη να προστατεύσει τον πολιτισμό και την ιστορία του τόπου; Τον ίδιο εκείνο πολιτισμό και την ίδια εκείνη ιστορία, βέβαια, που συχνά και για λόγους ψηφοθηρίας, προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού των μαζών και της κοινής γνώμης ευαγγελίζεται και θυσιάζει στον βωμό της πατριδοκαπηλείας…

Κάθε λαός, όμως, έχει τις κυβερνήσεις που του αξίζουν! Αποδεδειγμένα. Έτσι, κι οι πτωχο-νεο-Έλληνες το 2020 έχουμε για υπουργό Πολιτισμού μία κυρία, της οποίας η παιδεία κι ο πολιτισμός φθάνουν μέχρι το σημείο εκείνο του να φωτογραφίζεται με το παππαδαριό (άλλη μάστιγα του τόπου αυτή!) και τον Ρουβά, να κουνάει υποτιμητικά την κεφαλή της και να μορφάζει στο άκουσμα του ονόματος του μεγάλου συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου, και να δηλώνει πως αγαπημένη της ταινία είναι η «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια»…

Οι πολιτικοί και κυβερνητικοί μας άρχοντες είναι, λοιπόν, όχι μόνο ανίκανοι και ανεύθυνοι· είναι κυρίως αήθεις, αδαείς και επικίνδυνοι.

Και ζούμε για τούτο στον παρόντα χρόνο το μεγαλύτερο πολιτικό όνειδος της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και το πιο έκδηλο κι έκτυπο δείγμα νεοφιλελευθερισμού, νεοακροδεξιάς και νεοταξισμού.

Κι ευτυχώς πολλούς μας χωρίζει από δαύτους χάσμα αγεφύρωτο, όχι μόνο ιδεολογικό και κοσμοαντίληψης για την κοινωνία, την πολιτική και την πολιτεία, αλλά πρωτίστως παιδείας και πολιτισμού, κουλτούρας και ανθρωπισμού…

Ωστόσο, ας μην είμαστε παντελώς αγνώμονες με την κομψή και αρίστη κυβέρνησή μας: για όσο δεν παίρνουν φωτιά τα βραχάκια στον βράχο της Ακρόπολης, καλά κρατεί η αριστεία στη χώρα…!

Υ.Γ. Στη Λακωνία ας είμαστε δύο και τρεις φορές ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα: πρώτον, διότι η Σπάρτη κι η Λακεδαίμων ευρύτερα ήταν, επίσης, σπουδαία κέντρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού· δεύτερον, επειδή στη Λακωνία γνωρίζουμε καλά από πυρκαγιές, με χαρακτηριστικότερες τις μνήμες του 2007 που ξύπνησαν κι εφέτος προσφάτως, πριν από μερικές ημέρες στη Μάνη· και, τρίτον, γιατί στη Λακωνία επιμένουμε αθεράπευτα δεξιά…!