“Ο εφιάλτης (ή το τσιμέντωμα) της Αθηνάς”

Πηγή φωτογραφίας: σελίδα facebook Αθηνολόγιο

γράφει ο Παναγιώτης Γ.Μ. Σταματόπουλος, κλασικός φιλόλογος – ιστορικός – πολιτικός επιστήμονας


Με την επανέναρξη της λειτουργίας της επισκεψιμότητας στους αρχαιολογικούς χώρους αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλειώδες τερατούργημα -ω, του θαύματος!- το τσιμέντωμα του ιερού, του πανάγιου και του μακάριου Παναθήναιου και Πανελλήνιου βράχου της Ακρόπολης και του Παρθενώνα… Σοκ και δέος μπροστά στη φρίκη και την οδύνη, τον εφιάλτη, την τραγωδία και το πάθος του βράχου και των μνημείων. Ήρθαν αμέσως στον νου τότε το ποίημα του Νίκου Γκάτσου και η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για την Ιερή Κόρη της Δήμητρας, την Κόρη της Ελευσίνας, την Περσεφόνη.

“Τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα…”, γράφει προφητικά ο διαχρονικός Γκάτσος. Αυτό είμαστε, λοιπόν, κι εμείς, διαχρονικά. Τίποτε περισσότερο… Χωριάτες που παζαρεύουμε τσιμέντα!

Οι καιροί, τα ήθη και τα σημεία. Της εποχής των Αρίστων…

Περίπου 2.500 χρόνια μετά, θάψαμε την αγέρωχη, την πάνσοφη και την πολεμική θεά, την Παρθένο Κόρη, κάτω από τσιμέντα. Μια κάποια Λίνα αποπειράθηκε να μαγαρίσει και να σκυλεύσει το δώρημα της Αθήνας στη θεά της, την Αθηνά Παλλάδα… του Περικλή, του Ικτίνου, του Καλλικράτη, του Φειδία. Το κατ’ εξοχήν λείψανο του κατά τ’ άλλα πολυφορεμένου πολιτισμού μας· ό,τι ιερό μας είχε απομείνει, για να θυμόμαστε ποιοι κάποτε υπήρξαν οι Έλληνες. Οι αρχαίοι εκείνοι που μόνο κατ’ όνομα εμείς σήμερα συνδεόμαστε μαζί τους· οι ευρετές της δημοκρατίας, του θεάτρου και της φιλοσοφίας. Όχι εμείς…! Εμείς, απλώς τσιμεντώνουμε ό,τι δεν μπορούμε καν να καταλάβουμε, να συντηρήσουμε και να αναστηλώσουμε.

Ο πολιτισμός και η ιστορία, όμως, δεν είναι κούφια λόγια. Αποτελούνται από κείμενα και υλικά, είναι κειμήλια και λείψανα, συνιστούν αγαθά με φυσική και υλική υπόσταση, είναι ζωντανοί οργανισμοί, ομιλούντες και κραυγάζοντες, υπομνήσεις του εχθές, και τώρα έγιναν πάσχοντες μάρτυρες του σήμερα…

Χωριάτες που παζαρεύουμε τσιμέντα! Αυτό, λοιπόν, είμαστε.

Κι εσύ, ιερή θεά, Καλλιπάρθενε και Αειπάρθενε  Αθηνά, κοιμήσου «στην αγκαλιά της γης» της Ακρόπολης και του Παρθενώνα. Παρέα με την Περσεφόνη. Μαζί της, κι εσένα, σε θάψαμε. Σε τσιμεντώσαμε.