Πήραμε τη ζωή μας λάθος….

γράφει ο φιλόλογος Ιωάννης Χρηστάκης


Φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες

Πόσες φορές οι οικονομικές ανάγκες μάς εξωθούν σε μια ζωή που δε θα θέλαμε να κάνουμε;

Πόσες φορές καταναλωτικές συνήθειες μάς στριμώχνουν σε όρια εργασιακά 35 και 40 χρόνων;

Πόσες φορές αγανακτούμε που δε βρήκαμε μια λύση να κάνουμε τη ζωή μας όπως ακριβώς θέλουμε εμείς, εκεί γύρω στην ηλικία των 60 ετών;

Ταξιδεύοντας ανά την Ευρώπη βλέπω ότι αυτή είναι η ηλικία ορόσημο που έχουν θέσει ταξιδιωτικές εταιρείες, δήμοι πόλεων, αστικές συγκοινωνίες, διάσημα μουσεία, χώροι μαζικής ψυχαγωγίας για να κάνουν τις προσφορές τους στο πελατειακό κοινό τους.

Η ηλικία των εξήντα χρόνων ζωής. Η είσοδος στην τρίτη ηλικία.

Η ηλικία που πρέπει να αποφασίσεις για την ποιοτική παράμετρο του βίου σου.

Άλλος θα θελήσει να κάνει το χόμπι του που τόσο έχει στερηθεί, άλλος τα ταξίδια που έχει ονειρευτεί, άλλος κάποιες δραστηριότητες που ο εργασιακός χρόνος του στερούσε τη δυνατότητα να κάνει.

Η έβδομη δεκαετία, αν κάποιος είναι τυχερός να εξακολουθεί να ζει ελέω καρδιαγγειακών νοσημάτων και της επάρατου νόσου, πρέπει να αφιερωθεί στον εαυτό μας!!!

Αφορμή για να γράψω αυτές τις γραμμές είναι προσωπικές εμπειρίες με βαριά ασθενείς φίλους, εκμυστηρεύσεις στο κρεβάτι του πόνου για μία ζωή που πήγε στράφι, για μια ζωή που δεν έζησαν φίλοι και άγνωστοι.

Ας μιλήσουμε καθαρά: Πλέον βιοτικές ανάγκες δεν υφίστανται, όλοι ή σχεδόν όλοι, όπως δείχνουν οι ιδιωτικές καταθέσεις και οι άδηλοι πόροι των κρυμμένων, μη δηλωμένων εισοδημάτων έχουν ένα σεβαστό έως γερό κομπόδεμα!!!

Ώρα λοιπόν, να αφήσουν φτηνές δικαιολογίες και μεμψιμοιρίες γιατί η ζωή περνά και χάνεται.

Ήρθε ο καιρός να απολαύσει ο καθένας τη ζωή του!

Αν γνωρίζατε πόσες δεκάδες χιλιάδες συντάξεις δεν εισπράχθηκαν ούτε για ένα μήνα γιατί απεβίωσαν αυτοί στους οποίους επρόκειτο να διατεθούν σε ηλικίες 63, 64 και 65 ετών!

Και αν είσαι τυχερός και πιάσεις το μέσο όρο ζωής του έλληνα μπορεί να απολαύσεις 10-15 ποιοτικά χρόνια ζωής.

Με υγεία!