Πιάσαμε πάτο ως κοινωνία;

γράφει ο φιλόλογος Ιωάννης Χρηστάκης


1. Δέρνονται και σύρονται ημίγυμνοι φοιτητές από αστυνομικούς σε πανεπιστημιακό χώρο.

2. Ο θεατρικός κόσμος βρίθει παιδεραστών και σεξουαλικών σκανδάλων.

3. Ένας βαρυποινίτης πολιτικός κρατούμενος κοντεύει να πεθάνει από απεργία πείνας και δίψας.

4. Πέφτει ένα χιόνι και νεκρώνει η χώρα. Χιλιάδες σπίτια μένουν για μέρες χωρίς νερό και ηλεκτρικό ρεύμα.

5. Φρουρεί η αστυνομία τα πανεπιστήμια (παγκόσμια πρωτοπορία)

6. Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας περιμένουν 4 και 5 χρόνια τις συντάξεις τους.

7. Η πανδημία δε δαμάζεται από κάκιστους χειρισμούς της κυβέρνησης. Τα ράντζα βρίθουν στα νοσοκομεία της Αθήνας.

8. Η αγορά πνέει τα λοίσθια.

9. Το χρέος διογκώνεται, η χώρα είναι έτοιμη για σκληρή δημοσιονομική επιτήρηση.

10. Η τηλεκπαίδευση δημιουργεί γενιές αμόρφωτων Ελλήνων.

11. Ο λαός αποχαυνώνεται με survivor και bachelor και εντεταλμένη πολιτική δημοσιογραφία.

12. Ιδιωτικά πανεπιστήμια και κολέγια εξομοιώνονται με δημόσια πανεπιστήμια.

Αξίζουμε, άραγε, τόση παρακμή;

Μήπως πρέπει να αφήσουμε τον καναπέ και να διεκδικήσουμε ανθρωπιά, αξιοπρέπεια και δημοκρατία;