“Πού είναι οι Σπαρτιάτες;”


γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος


– Ο καταξιωμένος λάκωνας συνθέτης Δημήτρης Μηνακάκης έπραξε το καθήκον του προς την Τέχνη που επάξια υπηρετεί, προς την Ιστορία και προς την ιδιαίτερη πατρίδα του τη Σπάρτη (και τις Αμύκλες), παρουσιάζοντας, σε α’ εκτέλεση, στο Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο, το συμφωνικό έργο του «Θερμοπύλες», αφιερωμένο στην επέτειο των 2.500 ετών από τη μάχη των Θερμοπυλών.

– Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, οι σολίστες Άννυ Φασέα (σοπράνο), Σοφία Καπετανάκου (μέτζο σοπράνο), Γιάννης Καλύβας (τενόρος) και Μαρίνος Ταρνανάς (βαρύτονος) έπραξαν το καλλιτεχνικό τους καθήκον, ερμηνεύοντας άρτια, με υψηλή τεχνική, λυρισμό και μουσικό συναίσθημα το συμφωνικό έργο του Δ. Μηνακάκη.

– Ο μαέστρος Στάθης Σούλης, με ξεχωριστή ικανότητα και απόδοση συναρπαστική, έπραξε κι αυτός το καθήκον του εμπνέοντας τους μουσικούς του, οι οποίοι εξέπληξαν θετικά.

Κι έρχεται, τώρα, το καίριο ερώτημα:

Οι σπαρτιάτες και οι λάκωνες έπραξαν το καθήκον τους απέναντι στην Τιμή που τους έγινε;

Η απάντηση (δυστυχώς) είναι… ΟΧΙ!

Κι επειδή κάθε τόπος έχει αυτό που του αξίζει, έτσι εξηγείται, διαχρονικά, γιατί η Σπάρτη και η Λακωνία παραμένουν ουραγοί, βουλιαγμένοι στη στασιμότητα και την υπανάπτυξη.

Ζούμε σε έναν τόπο που προβάλλει, διαχρονικά, την «εθνικοφροσύνη» ως παραγόμενο τοπικό προϊόν και μάλιστα με «Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (Π.Ο.Π.)».

Ακόμα κι αυτή, όμως, η «εθνικοφροσύνη» καλλιεργείται και παράγεται στη Σπάρτη και στη Λακωνία με τρόπο στρεβλό, ως ύπουλη εθνικοφροσύνη, ως στείρα προσήλωση στον συντηρητισμό, την αντίδραση και την οπισθοδρόμηση, ως πατριδοκαπηλία και ως παρακράτος (όποτε και όταν δοθεί ευκαιρία).

Ναι! Οι κατά κυριολεξίαν εθνικόφρονες (εθνικά φρονώ) θα «βούλιαζαν» το Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο, για να παρακολουθήσουν το υπέροχο κι εμπνευσμένο συμφωνικό έργο «Θερμοπύλες» του σπαρτιάτη Δημήτρη Μηνακάκη, για τα 2.500 χρόνια από την πλέον θρυλική μάχη όλων των εποχών. Όμως, οι σπαρτιάτες και οι λάκωνες απουσίασαν προκλητικά (και δεν είναι η πρώτη φορά).

Κι αυτό, αντικειμενικά, μαρτυρά πως η τοπική «εθνικοφροσύνη» είναι κίβδηλη και αποτελεί μόνο «ιδεολογικό» φερετζέ και μανδύα πολιτικό.

Το αγωνιώδες και τραγικό συνάμα ερώτημα “Πού είναι οι σπαρτιάτες ν’ ακούσουν το «ή ταν ή επί τας»; Αν τους έφερνα «οριεντάλ» θα ήταν γεμάτο…” της κ. Χρυσαυγής Σαϊνοπούλου, άξιας προέδρου του Σαϊνοπουλείου Ιδρύματος, μετά το τέλος της συναυλίας, αποτελεί καταγγελία μαζί και καταδικαστική απόφαση.

Το μήνυμα που έγραψαν πάνω στον Τάφο Τους οι Τριακόσιοι των Θερμοπυλών «Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» φαίνεται ότι δεν έφτασε ποτέ στη Σπάρτη και στη Λακωνία.