Φιλοζωισμός και Φιλοανθρωπισμός


γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος


Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε ότι η προστασία των συμπαθών αδέσποτων πρέπει να συμβαδίζει με την προστασία της δημόσιας υγείας και την αισθητική της πόλης.

Το να ρίχνουμε χύμα φαγητά σε διάφορους δημόσιους και κοινόχρηστους χώρους (ακόμα κι έξω από το πάρκο Γουδέ υπάρχει τέτοιου είδους φαινόμενο) δεν είναι ό,τι καλύτερο και πρέπον για τα ζώα, τους πολίτες και την πόλη.

Εδώ, σε φωτογραφία της 27/6/2021, κάτω από τη νεραντζιά, έξω από το μουσείο της Σπάρτης, έχουμε, ριγμένες χύδην, μπαγιάτικες χυλοπίτες γιαχνί, οι οποίες έχουν μυρίσει και είναι γεμάτες με μύγες μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού, και δίπλα ένα ρυπαρό δοχείο με βρόμικο νερό. Προφανώς, λόγω της συχνής χρήσης του σημείου αυτού ως ταΐστρας αδέσποτων, τόσο το χώμα όσο και ο κορμός της νεραντζιάς και οι πλάκες του πεζοδρομίου έχουν γίνει αηδιαστικά μαύρες και λιγδερές από τη βρομιά.

Είναι ένα φαινόμενο που συναντάται σε πολλά σημεία της πόλης και πρέπει, με ευθύνη του δήμου και με εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας, να σταματήσει αμέσως. Ο δήμος οφείλει να συνεννοηθεί με τους πολίτες εκείνους (που σίγουρα από καλή πρόθεση ή και από άγνοια προβαίνουν σ’ αυτές τις ενέργειες) και να τους συστήσει τον νόμιμο και κατάλληλο τρόπο για τη διατροφή των αδέσποτων.

Σε περίπτωση, όμως, που δεν υπάρξει συμμόρφωση οφείλει να πράξει τα νόμιμα για την προστασία των πολιτών, της πόλης αλλά και των αδέσποτων.